Mijn vriend en ik zijn al ruime tijd samen en ook gelukkig met elkaar. Maar wat mij op begint te breken is het feit dat hij 2 kinderen heeft. In het begin leek het allemaal nog wel leuk en was ik natuurlijk ook erg verliefd. Maar tegenwoordig is mijn geheim dat ik het vreselijk vind dat ze bestaan. Ik hou sowieso niet van kinderen. Ik wil ze ook nooit van mezelf. Dat mijn vriend kinderen heeft heb ik onderschat. Ze komen om het weekend en de helft van de vakanties en ik kijk er steeds als een berg tegenop. Doordat mijn vriend zich redelijk schuldig voelt nog mogen ze alles hier in huis. Ze zijn 10 en 8 en ik vind dat niet nodig dat ze hier de boel overnemen. Het is ook mijn huis! Maar blijkbaar is het zo dat kinderen voor alles gaan. Ik heb vaakoverwogen om weg te gaan maar ik ben zo verknocht aan die man dat ik blijf. Het is dan ook een tijdelijk kwaad, in die zin dat ze hier komen slapen elke keer. Dat houdt natuurlijk een keer op en ik kijk reikhalzend uit naar die tijd! Alleen nu wonen we sinds kort bij hun in de buurt en begint mijn vriend er tot mijn grote schrik over dat het zo leuk zou zijn als ze ook eens doordeweeks komen slapen of mee-eten of lunchen op woensdagsmiddag. Ik krijg het hier spaans-benauwd van. Ik wil ze zo weinig mogelijk zien of erover horen. Ik doe op de dagen dat ze er niet zijn net alsof ze niet bestaan. Dat is uiteraard voor iedereen geheim. Niemand weet dat ik er zo'n hekel aan heb. Iedereen die mij kent weet dat ik niet van kinderen hou, maar dat ik ze haat weet niemand. Ook voor mijn vriend ben ik de ideale vriendin, ik doe wat er van me wordt verwacht en hij accepteert dat ik niet spontaan eens zeg "goh wat leuk dat ze komen". Ooit komt de dag dat ze niet meer zo vaak komen en volwassen zullen zijn. Ik wou dat het al zover was.....

N.b. ter duidelijkheid het zijn niet de kinderen op zich die ik haat maar het feit dat ze er zijn. De kinderen op zich zijn lief en worden vast hele leuke volwassenen.

Gepubliceerd in : Geheimen, Familie

Wees de eerste die reageert