Geheimen van Nederland

wat voelt het als een donkere deken over mijn leven, het feit dat hij een kind heeft.

Ik kreeg een relatie met een geweldige man, toen hij een jong kind had, 1 jaar. Ik heb zo geknokt met mezelf om te voldoen aan het beeld en de reacties die je inderdaad van iedereen krijgt \'oh wat leuk dat hij een kindje heeft!\'. Leuk? leuk? helemaal niet leuk, afgrijselijk zelfs, maar ik hou zoveel van hem, ik doe mijn uiterste best. Veel samen gedaan met zijn kind, mezelf enorm weggecijferd omdat ik dik op de 2e plek sta. Wat overigens wel pijn doet, maar het bekende \'je wist waar je aan begon\' hoor je overal waar je een beetje steun probeert te zoeken. Maar goed, echt veel samen gedaan, geprobeerd het leuk te hebben. De weekenden waren van af het begin al zwaar, maar vanaf zondagavond hadden we het weer heerlijk met zijn tweeen, dus ik ging door en we gingen er voor! Toch steeds zwaarder, de weekenden kostten steeds meer energie. 3 jaar verder:Ik heb therapie gevolgd en uiteraard eerder al veel met mijn vriend gepraat en compromissen proberen te zoeken. Wat een gevecht en wat een vermoeidheid telkens weer. Samen hadden we het zo ontzettend goed, maar als het weekend er aan kwam.... ik werd steeds stiller, teruggetrokkener en droeviger. Kind is ook nog zo\'n type dat zichzelf totaal niet kan vermaken, dus even een kwartiertje met een kleurplaat zit er niet in. Kortom, vader is van vrijdagmiddag tot zondagavond volledig bezet. Elk weekend. Ik zakte steeds verder weg na een paar jaar. Toen aangegeven dat er ook ruimte voor ons moest zijn, voor onze relatie. Werk de hele week, je hebt toch ook je weekend nodigg om even bij te tanken? Kreeg toch duidelijk weer te horen dat ik op de 2e plek kwam en geen tegemoetkoming kreeg. Pijn deed dat joh.

Om een lang verhaal kort te maken. Uiteindelijk zijn we na een paar jaar geeindigd in een bezoekregeling van niet elk weekend, maar om het weekend. Pfff, opluchting, ik mocht er dus ook zijn. Ondertussen hard doorgeknokt voor onze relatie. Na weer wat jaar, waarin het wat beter ging, anders hadden we de volgende stap niet gezet, werden we gezegend met een kindje van onszelf. Waanzinnig! Wat een geluk en wat ik doe ik mijn best voor haar! Maar het oude zeer steekt de kop op en nu nog heviger! Het verschil in opvoeding komt nu nog duidelijker naar voren. Ik kom als een leeuwin op voor \'de mijne\'. Ongetwijfeld gaan jullie daarop reageren, maar zo voelt het vaak, als 2 kampen. De zijne en de mijne. De dagen dat we met zijn drietjes zijn, als gezinnetje, heerlijk! Wat zijn we gelukkig! Maar als het weekend eraan komt, wat word ik intens droevig! Ik vecht elke keer, duizenden keren, met mezelf om mezelf aan te pakken, te straffen haast,  om er het beste van te maken, maar het zit in mijn hart, mijn onderbewustzijn zo verschrikkelijk fout, ik haat dit kind zo ontzettend erg en ik wil zo graag met z\'n drieen zijn. Ik heb het hier al eens eerder gelezen en toen kwam er ook een hoop commentaar maar ik zeg het ook; het is mijn type kind niet en dat maakt het erg moeilijk. Precies het tegenovergestelde van ons gezamenlijke kind. Ik fantaseer wel eens dat het er nniet is. Oh wat zou dat een zaligheid zijn. maar dan eindig  ik weer in mezelf streng toespreken. En dat is nou het vermoeiende, altijd maar dat gevecht met mezelf, mezelf corrigeren, \'nee, je mag die gedachten niet hebben...\'.

Als ik alles over zou kunnen doen, was ik er noooit aan begonnen, een man met een kind. Je weet echt niet waar je aan begint, ook al zegt iedereen dat je dat behoort te weten. Ik ben nu zo ongelukkig. Alleen als we met zijn drieen zijn of ik alleen met mijn kind, ben ik blij. Voor de rest wordt alles overschaduwt door dat ding.  Ik leef enorm volgens de agenda. Oh wee als een afgesproken weekend wordt verzet of nog erger; verlengd! Ik raak in paniek, raak de controle kwijt over wanneer ik mijn huis weer voor mijzelf heb.Vakanties zijn extra zwaar. Ik hou het niet langer uit dan 2 dagen, dan loop ik op mijn tandvlees en ren bijna gillend het huis uit. Draaide het ook alleen maar om die weekenden, dan zou het nog gaan, maar zo werkt het helaas niet. In alles, de hele dag, sleep ik dit verdriet mee. Je wil niet weten hoeveel dingen of momenten er in een dag zijn die mij aan dit kind doen denken door de week. Ik roep dan in mijn hoofd \'nee!!!! ik ben nu vrij!!! in het weekend heb je al mijn hele gezin, mijn hele huis, nu ben ik vrij en wil ik niet aan je denken en wil ik niet aan je herinnerd worden, laat mij met rust en ga uit mijn gedachten!!! Hoe moet ik dit in godsnaam volhouden. Ik voel me vaak een snelkookpan. Weggaan is geen optie, dat kan ik mijn kind niet aandoen, opgroeien zonder vader direct in huis. Ik hou ook van mijn man en zoals gezegd, met zijn drieen hebben we het leuk. Maar wat ben ik ondertussen vervuld met haat en verbittering. Na jaren op mezelf inpraten, laat ik het nu maar een beetje. Ik probeer mezelf maar wat te accepteren, want ik ga er anders aan kapot. Altijd maar streng voor mezelf zijn. Ik wil gewoon genieten van het leven, het is te kort en ik heb een geweldig kind. Bleef het daar maar bij... Helaas is er geen oplossing, alleen maar van mij afschrijven. Ik wou dat ik er nooit aan begonnen was, maar ook die gedachte is een verspilling van energie.

Ik verwacht geen reacties hier hoor. Ik begrijp dat veel mensen boos worden om mijn woorden, maar daar heb ik het niet voor geschreven. Ik ben al vaak genoeg boos op mijzelf geweest en hoef niet nog meer veroordelingen. Ik wilde het gewoon eens van mij afschrijven na al die jaren. Ik zit gewoon vol.

Gepubliceerd in : Geheimen, Familie

Reacties (13)