| Ooit vertellen? Of toch maar niet. |
Ik ben een oma van 47 jaar. Ja nog vrij jong, ikzelf was 22 toen mijn dochter werd geboren, en zijzelf was 19 bij de geboorte van haar eerste zoontje. Hij was prematuur, geboren na 6 maand zwangerschap. Geen echte complicaties gekend en nu een gezond kereltje van 4. Mijn dochter studeerde nog en het was \"een ongelukje\". Maar niettemin zeer welkom. Alhoewel, kort na de geboorte heeft de papa, zijn pasgeboren zoon en mijn dochter in de steek gelaten, nooit meer iets van gezien of gehoord. Wij hebben toen mijn dochter en zoonlief goed opgevangen en vrij kort daarna leerde ze een lieve jongen kennen met wie ze ging samenwonen. Tja en een ongeluk komt nooit alleen al vrij snel was onze dochter terug zwanger, alhoewel voorbehoedsmiddelen voorhanden waren. Terug een zoontje, ons 2e kleinkind. Het eerste jongetje had hij ondertussen ook erkend en officieel is hij dus ook de vader. Toen het jongste kindje twee was is deze papa ook vertrokken, die wou terug een vrij leven. Hij kijkt niet om naar de kindjes, betaald er niet voor enz..... Nu moeten die twee ventjes, die zeer goed opgevangen worden door hun enige oma en opa, door het leven zonder papa. Ooit zullen ze vragen beginnen te stellen, en wat dan...... Voor ons oudste kleinkind is het het ergste, die werd twee keer door een papa in de steek gelaten, en tis zo een lieverdje..... Dit hebben deze ventjes zeker niet verdient. En ik doe er alles voor, ze mogen en zullen niets tekort komen, al moet ik toegeven dat ik er mezelf veel door ontzeg. Angie
|
