| verleden achtervolgt nog 2 |
vervolg van deel 1: Mijn vader voelt zich vernederd door de familie en vertoont zich daar niet meer. Ik zal hem nooit de deur wijzen als hij bij mij langskomt, van mij mag hij altijd zijn kleinkinderen opzoeken. Echter heb ik geen behoefte hem als vader te zien. Hij komt meer over als een zielig persoon die bij mij nu hulp en steun zoekt. In deel 1 heb ik geschreven dat ik recht heb op een stuk grond sinds mijn moeder overleden is. Ik heb dat nooit opgeeist, tot nu toe hebben mijn partner en ik alles zelf opgebouwd. Daar ben ik echt trots op, vooral omdat we nooit geld hebben geleend. Het enige is de hypotheek en daar had ik zelfs moeite mee. Maar ja, dat is dan ook het enige. Over mijn erfdeel: ik heb laatst aan mijn vader verteld dat ik mijn moeders deel wil, daarna kan hij met zijn gedeelte doen wat hij wil. Ik wil er namelijks iets goeds mee doen uit respect voor mijn moeder. Ik kan dat opeisen maar wil dat niet op die manier doen. Ik heb zo\'n idee dat mijn vader niets wil afstaan, anders had hij dat wel eerder gedaan. Hij is nu in de 70 en ik dik in de 40. Hoe lang gaat hjij nog wachten, al jaren loopt hij te verkondigen dat hij alles gaat verdelen. Ik heb zoiets van laat maar gaan, ik red het ook wel zonder. Aan de andere kant jammer wat er zijn volop mogelijkheden om wat te doen met dat stuk grond. Mijn vader zit wel met een probleem, zijn ex schoondochter heeft ook recht op een deel en eist geld. Dat geld wil mijn vader nu bij mij vandaan halen. Anders moet hij een stuk van zijn grond verkopen en dat wil hij niet. Ik heb hem gezegd of ik het geld heb of niet, kom hiermee niet bij mij aanzetten en los het zelf op met haar. Ik weet dat hij geld heeft, hij bouwt er maar op los in zijn vaderland maar als iemand wat nodig heeft dan heeft hij opeens geen cash. Alles zit dan zogenaamd in het huis wat gebouwd wordt. Mijn partner en ik hadden een huis gekocht buiten Amsterdam, dat was goedkoper dan de hoofdstad zelf. Echter de files braken ons op, we zijn beide werkzaam in Amsterdam. Ik ben ook een keer aan de dood ontsnapt bij een verkeersongeluk. We besloten om maar weer terug te keren naar Amsterdam, echter een koopwoning is daar een stuk duurder. Uiteindelijk zijn mijn partner en ik toch naar Amsterdam verhuisd, ja de maandelijkse lasten zijn hoger, maar we redden ons tot nu toe prima. Maar ik had zoiets als mijn vader komt aankloppen voor hulp dan mag hij dat wel vergeten. En ja hoor, de kwestie met zijn ex schoondochter moeten wij voor hem oplossen. Dus niet ! Wat er in het verleden gebeurd is verwijt ik hem niet, dat heb ik hem ook verteld. Maar door dit soort praktijken krijg ik helemaal een afkeer van hem. Ik kan hem met gemak loslaten en uitvlakken, maar aan de andere kant ben ik zelf ook vader. Als mijn kinderen zo over mij zouden denken zou dat mijn hart breken. Daarom lig ik af en toe met mezelf in de knoop met al die tegenstrijdige gevoelens. Ook als ik mijn zoon naar voetbaltraining breng en zaterdags naar de wedstrijd denk ik af en toe; dat deed mijn vader nooit met mij. Ik kan het niet helpen, die gedachten krijg ik nou eenmaal. Ik ben er niet zomaar bovenop gekomen, in deel 1 schreef ik dat een aantal jaar geleden een mentale dreun kreeg. Op aanraden van een goede vriend heb ik mij gewend tot een psychiater. De gesprekken die ik met haar voerde hebben me echt geholpen. Op haar advies heb ik gedaan wat ik nooit durfde; mijn vader te confronteren met mijn gevoelens. Ik heb er maanden over gedaan om die stap te nemen en op een goede dag mijn moed bij elkaar verzameld. Om er zeker van te zijn dat ik niet zou verzaken heb ik hem opgebeld en gezegd dat ik iets kwijt moet. Zo kon ik er niet meer onderuit. Mijn vader toonde zich begripvol is er tot heden nog niet op teruggekomen. Van mij hoeft dat niet, ik moest mijn verhaal alleen kwijt om verder te kunnen met mijn leven. En ja dat is gelukt, ik had na mijn verhaal het gevoel dat ik verder kon. Was ik opgelucht na mijn verhaal ? Nee, ik dacht vooraf van wel, maar voelde niets. Mijn partner was wel trots op me en zegt nu ook dat ik veranderd ben..in positieve zin. Ik zal ongetwijfeld weer geconfronteerd worden met mijn verleden, maar heb nu het gevoel daar wel mee om te kunnen gaan. Vooral met de steun van mijn partner, kinderen en een paar goede vrienden.
|
