| ce la vie |
Het begon allemaal toen ik pas 4 jaar was. Ik was 4 jaar mijn zus 5....toen mijn lieve moeder ons wilde vermoorden... Die nacht heeft ons leven veranderd....Wij werden dezelfde nacht naar een opvang gebracht om ons leven in veiligheid te brengen mijn moeder bleef thuis........tientallen tehuizen heb ik gezien people came and go...Ik wist niet waarom mijn moeder mij/ons niet wilde...wij waren ons nog aan het ontwikkelen te ontdekken wie we waren....mijn moeder gooide het op onhandelbaar terwijl ze zelf depressief was..en genoot lekker van haar biertjes i.p.v. haar kinderen. In die jaren heb ik zoveel geleerd van het leven. Ik heb nooit drugs gebruikt toen ik zestien was heb ik een paar keer een joint opgestoken but that\'s it...mensen snappen mij niet zij vinden mij (vaag)terwijl ik heel veel van het leven weet...soms voel ik mij een vrouw van 40 terwijl ik 20+ben...mijn moeder is nu stabiel...maar vergeven kan ik wel maar vergeten nooit het zit veilig opgeborgen in een grote doos op mijn persoonlijke zolder..soms vraag ik haar het waarom en hoe en dan krijg ik alleen maar leugens.....het is zooo moeilijk maar ik moet hier mee leren leven...ik ben tenslotte moeder...mijn dank is groot dat ik wel weet hoe het moet door te leren van hoe het niet moet!! mijn kindje is mijn alles niemand die hem opvoed alleen zijn vader en ik!!! Het lucht enorm op dit neer te zetten.....
|
