| Geschreven door Truus, Op 07-11-2010 11:20 |
|
|
Ik woon met mijn man , kinderen en moeder in een huis.n Ieder heeft een eigen kamer. Toch lukt het niet bij ons om het een dag zonder problemen door te komen, Mijn moeder is een zeer eigenzinnig mens, maar inmiddels te oud om alleen te wonen. Mijn kinderen zijn alle vier rond te twintig, Zij hebben hun vrienden. Mijn man , 68 jaar, is van de oude stempel en wil zo ongeveer aanbeden worden als een godheid. Hij verwijt de kinderen dan ook geen respect te hebben voor hem. Vaak zeg ik hem dat ze, zeker voor deze tijd, meer dan respect hebben. Ze wonen nog thuis en proberen het gezellig te doen. Maar elke dat schreeuwt mijn man dat het een of ander niet goed is.Een deur te hard dicht, een te harde stamp op de trap, teveel op de kamer, noem maar op. Als ik met hem erover spreek, dan begint hij tegen mij. Hij kaffert mij enorm uit, Ik ben er dan ook af en toe gestresst van. Als maar iets zegt voel ik me in elkaar krimpen. Toen de kinderen tieners waren was er altijd slaan enz, Dat is gelukkig over,
Ik heb het zo beetje gehad hier, maar alleen wonen kan niet door de zorg voor mijn moeder. Als ik een wens kon doen, zou ik mijn man het zwijgen opleggen, zodat hij alleen maar vriendelijk kan zijn ipv een schreeuwlelijk
|
