Geheimen van Nederland

Ik vind mijn vriend een waardeloze vader. Klinkt niet aardig he? Ik zal je vertellen waarom: Mijn vriend wilde altijd al graag kinderen. Helaas wilde zijn toenmalige vriendin dit niet. Toen hun relatie over was bedacht hij zich dat voordat hij weer een stabiele relatie zou hebben met een vrouw om wie hij echt gaf, het vaderschap wel eens lang op zich zou kunnen laten wachten dus ach, waarom ook niet.. Binnen 2 maanden was de, sorry voor het taalgebruik, sloerie met wie hij het af en toe deed, zwanger en 9 maanden later hadden zij (tot zijn grote teleurstelling) een dochtertje. Omdat er van een stabiele basis geen sprake was gingen ze toen het kindje 3 maanden was uit elkaar. Een klein jaar later kwam ik hem tegen. Ik heb zelf een zoontje van 3. Al gauw moest hij wegens omstandigheden zijn huis verlaten en kwam dus bij ons in huis wonen. Prompt kreeg meneer kritiek op mijn opvoeding. Ik pak mijn zoontje niet hard genoeg aan, moet hem gewoon \"een knal verkopen\" als hij niet luistert. Ik HOU ER NIET VAN om mijn kind een tik te geven. Mijn zoontje is mijn alles en ik vind dat ik een hele fijne relatie met mijn kind heb. Om het weekend is zijn dochtertje dus ook bij ons. Zij is een klein tirannetje dat uitsluitend op een negatieve manier aandacht weet te vragen (wat haar ook niet kwalijk genomen kan worden, gezien haar ouders). Maar tegen haar treedt hij niet op, nee, hij ziet haar maar eens in de 14 dagen dus haar onuitstaanbare gedrag wordt wel getolereerd. Het irriteert mij zo erg dat hij commentaar heeft op mijn opvoedkundige vaardigheden en denkt dat hij net zo\'n volwaardige ouder is als ik. Ik knuffel mijn zoon, praat met hem, speel met hem, leer hem dingen, verplaats me in hem en hou rekening met zijn behoeften, wat hij nodig heeft en wat goed voor hem is. Hij kijkt niet naar zijn dochter om, en heeft geen flauw idee wat hij met haar aan moet. Zijn kind (en hier kan het kindje niets aan doen uiteraard) is niets meer dan het resultaat van een ondoordacht kwakje in een goedkope hoer! Ik maak me dan ook steeds bozer over hoe hij (en haar moeder) zo laks en egoistisch een kind op de wereld hebben kunnen zetten. Als je hem -tegen anderen- over zijn kind hoort praten denk je ,,wat een geweldige vader!\" niets is echter minder waar. Misschien dat hij -op zijn manier- wel van haar houdt, maar dat blijkt uit niets. Hij kijkt amper naar haar om en als ik niet in actie kom zit het kind gerust het hele weekend voor de tv. ,,Papa heeft je zo gemist! om vervolgens na een kwartiertje het kind bij mij te dumpen en zelf tot aan haar middagslaapje boven achter de computer te gaan zitten. Haar naar bed te brengen en dan na 2 minuten als zuchtend \"he he\' naar beneden te komen. Mijn verstand zegt dat zijn kind een zielig, emotioneel verwaarloosd kind met een enorme achterstand is. En ik heb geprobeerd haar zo liefdevol mogelijk op te vangen maar ze wil niets van mij weten, ze heeft strijd met mij en niets kan ik goed doen terwijl ik toch degene ben die haar verzorgd, met haar probeerd te spelen en dingen probeer te leren. Inmiddels zie ik er enorm tegen op als zij komt en mijn zoontje ook. Ze pakt zijn speelgoed af, slaat hem en hij mag niets terug doen want ,,hij is ouder\" (10 maanden!!) Het is zelfs zo erg dat als zij begint te krijsen (en dat doet ze DE HELE DAG DOOR!!) Mijn zoon zich achter de bank verstopt omdat hij bang is dat hij de schuld krijgt. Hij moet alles delen, zijn huis, zijn kamer, zijn speelgoed en vooral zijn moeder. Het is voor hem ook niet makkelijk maar alles draait om haar als zij er is. Aan de ene kant en ik schaam mij om dit te zeggen, heb ik een hekel gekregen aan dat krijsende, dwingende, manipulerende kind. Ik voel me hier heel schuldig om, vooral omdat ik weet dat zij het ook niet kan helpen. En aan de andere kant breekt mijn hart voor dat kleine ding dat zo jong al zo beschadigd is door de verwaarlozing van haar ouders die onder na te denken een kind \"namen\" alsof het een pilsje betrof..

Gepubliceerd in : Geheimen, Familie

Reacties (6)