| ik heb zo'n pijn en verdriet |
Ik ben ongelukkig, weet mij geen raad en niemand die ik dit kan vertellen.Vlak voordat mijn oma stierf, ben ik ontslagen en dat kwam aan de ene kant heel goed uit omdat ik daardoor de laatste weken elke dag, bijna hele dagen aan haar bed heb gezeten. Tijdens de laatste 2 dagen heb ik beslissingen moeten nemen betreft de morfine ophoging, waardoor het einde sneller in zicht kwam. En ik heb het heel snel laten gebeuren die verhoging van de morfine, omdat ik bang was voor onnodig lijden/pijn. Alles heb ik zelf mogen doen, wassen aankleden, in de kist leggen, graf uitkiezen, muziek, bloemen, speech enz. De eerste maanden na de dood, voelde ik niets. Niet gehuild helemaal niets.Maar na 6 maanden ben ik door het lint gegaan en heb de schuld ergens anders gelegd omdat ik niet wilde dat iemand van mijn verdriet af wist. Ik kan niet meer functioneren, val elke avond huilend in slaap om weer op te staan met mijn gedachten bij haar. Niets maar dan ook niets helpt, alles zit tegen. Werken gaat niet, wakker worden en opstaan doe ik alleen nog om de kat eten te geven.Ik voel mij schuldig en weet niet wat ik hiermee aan moet. Ik ben hele dagen met haar bezig, foto\'s, stamboom, haar vest, geurtje, spiegel, plukje haar, vingerafdruk, zoek het hele internet af om haar leven compleet in kaart te kunnen brengen. Eens in de maand ga ik maar naar haar graf, het doet mij pijn om te weten dat ze meters diep onder de grond ligt en ik ben diegene die haar daar geplaats heb. Ik heb haar kist laten zakken, het zand op de deksel gegooid. Ik kan niet meer, word gek als ik er aan denk en probeer alleen aan de leuke en mooie momenten te denken die wij samen hadden. Het doet pijn en ik moet sterk zijn, niemand die het mag weten of maar iets mag merken van mijn verdriet. Omdat het van mij verwacht word...
|
