| Geschreven door WWe' tje, Op 16-02-2011 09:43 |
|
|
Weinig aandacht voor de kleinkinderen, alleen zichzelf beklagen.Het lijkt wel hoe ouder ze worden, hoe meer ze alleen aan zichzelf denken. Ik ben echt totaal op ze afgeknapt, het contact met hen is inmiddels tot het absolute minimum beperkt.Als ik nu terug kijk op mijn jeugd was het nooit echt gezellig.Vader die overal de grootste mond over had en alles beter wist, ineens religieus werd en iedereen daarin mee probeerde te slepen.Elke kerst is het weer raak; gaat hij alweer een week weg, het komt niet eens in zijn botte kop meer op om kerst ook een keer met famillie te vieren...mijn moeder zwelgt dan in zelfmedelijden en vertrekt dan naar haar ouders...daar waar uiteraard voor ons, kinderen, geen plaats is want dan is het te druk.Mij boeit het niet zoveel meer dat mijn ouders zich zo opstellen maar ik zie dat een zusje er wel onder lijd...zij zou maar wat graag kerst met de hele famillie vieren, maar helaas.Inmiddels is iedereen al zodanig van elkaar vervreemd en zijn de verhoudingen zo verstoord dat er weinig hoop is op verbetering...ja ALS mijn ouders maar eens konden zien wat voor gevolgen hun belachelijke houding heeft.Er is geen eenheid meer, laat staan warmte of liefde. Triest en eeuwig zonde.Mijn kinderen weten niet eens wie mijn ouders zijn en misschien is het maar beter ook.
|
