| leven in een huis zonder liefde |
Het is voor het eerst in mijn leven dat ik dit op papier schrijf. Voor mij is dit het normaalste in de hele wereld wat ik thuis meemaak, totdat ik natuurlijk vriendinnen of vrienden zie die een voor het oog \'normale\' thuissituatie hebben. Met mijn vrienden heb ik het er ook nooit over, want die zullen de situatie ook niet begrijpen. Van jongs af aan word ik al achtergesteld door mijn vader. Het woord vader kan ik ook amper uitbrengen over die man,want heb hem nooit beschouwd als vader. Hij voedde mij en mijn twee zussen en broertje niet op dezelfde manier op. Mijn broertje en oudste zus werden onwijs voorgetrokken. Mijn zus en ik werden achtergesteld. Ik werd het meest achtergesteld, daarmee bedoel ik dat ik nooit aandacht kreeg. Daarnaast werd ik om de dag geslagen, omdat ik iets deed wat hem niet aanstond. Mijn moeder heeft ons altijd in haar eentje opgevoed en heeft ook nooit hulp gekregen van familieleden. Kwa financieen kon mijn moeder het ook amper redden. Mijn vader gokte al toen ik nog jong was. Hij heeft ook het spaargeld voor de studie van mij en mijn broertje en zussen vergokt. Nu ik en mijn zussen en broertje volwassen werden, probeerde hij nog steeds de \'macht\' te hebben over mijn broertje en zussen. Mijn broertje heeft toen met hem gevochten... hij kwam los van hem.. Op een avond kwam ik terug van een personeelsfeest, toen had hij waarschijnlijk al zijn geld vergokt.. Hij schreeuwde tegen mij en gaf mij een trap in mijn gezicht.. Mijn zus hoorde dat toen, ze ging tegen hem in. Mijn vader had mijn zus toen helemaal in elkaar geslagen..Ze ging het huis uit.. ze kwam los van hem.. Mijn oudste zus had vorig jaar haar liefde van haar leven leren kennen en is sindsdien bij hem ingetrokken.. ze kwam los van mijn vader... Ik zit nu nog steeds vast thuis bij die man.. ik praat niet meer tegen hem sinds hij mijn zus in elkaar geslagen heeft. (dus nu ruim een half jaar)...Leef langs hem heen, ontwijk hem. Ik krijg de enge kriebels van die man. Ik haat hem echt.. Als ik even met mijn vrienden borrel en het wordt 3 uur, ga ik met angst in mijn schoenen naar huis.. Ik leef voortdurend op mijn tenen. Hij was afgelopen maandag jarig dan eist hij gewoon als een klein kind dat ik hem feliciteer.. Ik wacht op een excusses... ik durf mezelf ook niet open te stellen in een relatie, omdat ik bang ben om gekwetst te worden. Mijn moeder is bang voor mijn vader, bang voor mijn broertje ( omdat mijn broertje een kort lontje heeft).. Omdat mijn moeder bang is voor de rest, durft ze wel te fitten op mij en niet op de rest.. dit is mijn geheim: geen van mijn vrienden weten dit....
|
