|
niet om nou zielig te willen klinken, maar ik word helemaal gek.
ik ben het middelste kind van 3, mijn oudere broer gaat trouwen en zijn vriendin heeft een hoop problemen thuis, deze problemen nemen ze weer mee naar ons huis. Ze komen elke dag langs terwijl ze opzich zelf wonen, en blijven dan de hele dag alleen maar zeuren over hoe slecht ze het beide hebben.
Dan is mijn zusje er nog, ze heeft een zeldzame ziekte waar zij ook niets aan kan doen, dat weet ik best, maar mijn ouders zijn dus constant met haar bezig. elke vrije minuut die niet in haar word gestoken word gestoken in mijn oudere broer.
ik kwam laatst thuis van de universiteit met het bericht dat ik voor al mijn tentamens een 9 had gehaald, het werd niet eens erkend. want ja, de problemen die er met mn broer en zusje zijn waren toch wel belangrijker.
zo gaat het altijd, ik heb vanaf het moment dat bij mijn zusje die ziekte is vastgesteld moeten knokken voor erkenning, op elk gebied, of het nu sport, school of sociaal gebied was.
IK baal hier van, vooral omdat ik nog een geheim met me mee draag wat ik zo niet aan ze kwijt kan. Ik ben bisexueel, en weet dat mijn ouders hier niet heel open voor staan, maar nu heb ik al ruim een jaar aan het zoeken naar het moment om ze dit te zeggen, maar dit moment komt maar niet lijkt het!
|
