| Geschreven door Niemand, Op 19-08-2011 18:20 |
|
|
Ik ben stom geweest. Altijd heb ik mezelf weggecijferd. Nooit heb ik van iemand anders willen profiteren en wil niemand tot last zijn.
Ik ben een relatie ingestapt zonder eisen te stellen, zonder een samenlevingscontract op te laten stellen. Mijn lief is overleden en ik dacht dat ik het daarna wel alleen zou redden. Ik zit echter in een veel te dure particuliere woning en ik redde het niet. Mijn liefs dood greep mij meer aan dat ik had verwacht en ik functioneerde niet meer.
En de consequenties zijn zo groot, de rekeningen groeien me boven het hoofd. En helaas blijk ik volgens de 'instanties' een uitzondering te zijn en kan nergens geholpen worden. Niet om een andere woning te krijgen, doordat mijn vaste lasten (huur, water, electriciteit, ziektekosten etc) al hoger zijn dan mijn inkomsten, maar ik niet op 110% van het minimum zit, kan ik geen vrijstelling krijgen van reinigingsheffing en waterschapsbelasting. Mijn huur zit boven de huurtoeslaggrens, dus daar kan ik ook niet bij geholpen worden en ik kán niet meer! Aangezien ik echt geen ruimte heb, heb ik ook geen mogelijkheid om aflossingsregelingen te treffen.
Mijn lief, mijn toekomst, mijn dromen kwijt. Ik probeer echt de draad weer op te pakken, maar telkens gebeurt er weer iets dat ervoor zorgt dat ik instort. Ik heb het gevoel in een nachtmerrie te zitten waar ik niet meer uitkom.
Ik ben het allemaal zó zat! Van mij hoeft het allemaal niet meer, maar ik ben te laf om er een eind aan te maken.
|
