| 24 jaar en tot me nek in de schulden |
Ik draag al jaren dit geheim met me mee. Behalve mijn partner, weet niemand hier iets van. Ik zit tot in mijn nek in de schulden terwijl ik nog maar 24 jaar ben. Het is allemaal ontstaan toen ik op mijn 18e het huis uitging om met mijn vriend te gaan samenwonen. Van huis uit ben ik gewend dat geld geen rol speelt. Alles was er in overvloed, ik kreeg 5x zoveel zakgeld en kleedgeld als klasgenoten en daar bovenop kreeg ik nog alles wat ik wou. Altijd luxe eten, niet zomaar wat aardappelen, groenten en een stuk vlees. Mijn ouders hebben me nooit geleerd om met geld om te gaan, wat baal ik daar nu achteraf van. Toen ik ging samenwonen met mijn vriend begon ik ook een hbo-opleiding. Mijn vriend had een eigen huis en ik kon daar zo gratis en voor niks wonen. Ik kreeg studiefinanciering voor uitwonenden en daarnaast elke maand een ruime toelage van mijn ouders, omdat ze niet wilden dat alle kosten op de rug van mn vriend vielen. Ik droeg dus ook wat mee aan de maandelijkse lasten en boodschappen. Toen begon het er al mee dat ik moeilijk kon rondkomen van dat geld. Ik moest collegegeld betalen, schoolboeken, boodschappen, kleding enz. En ik was niet gewend dat er nu opeens een grens was. Met zijn tweeen konden we makkelijk voor 600 euro per maand wegtikken aan luxe boodschappen en uit eten gaan. Ik begon rood te staan en mijn vriend heeft me toen vaak uit die roodstand geholpen waardoor zijn spaarrekening ook tot een nulpunt daalde. Ik trok hem mee mee in mijn uitgavenpatroon. Het begon toen met de zomervakantie, toen ik een lening afsloot bij een bank. Daar kon je eenvoudig een studentenkrediet openen als je je propedeuse had behaald, 6000 euro kon je zo meekrijgen. Ik wou graag op vakantie, maar daar hadden we geen geld voor. Mijn vriend wou kamperen, maar dat had ik in mijn leven 1 keer eerder gedaan met vrienden en ik zou nog liever doodgaan dan in een tent slapen. Van huis uit gingen we altijd 3x per jaar weg naar de luxte hotels, dat wilde ik ook. Van het studentenkrediet heb ik dus een mooie luxe vakantie betaald. De rest van het krediet gebruikte ik om de roodstand weer op te heffen, voor mooie kleren en noem maar op. Binnen no time was die 6000 euro op. Ik ontdekte dat ik kon lenen bij de IBG groep bovenop je studiefinanciering. Dat deed ik dus ook. Ik had het elke maand dan wat ruimer, nog steeds bleef ik schulden maken doordat ik niet op mijn uitgaven lette. Vervolgens ontdekte ik dat je bij postorderbedrijven veel kleding kon kopen op afbetaling. In de loop der jaren zijn die kleine beetjes kleding die ik daar bestelde tot een hele grote schuld gekomen. Steeds dacht ik maar weer: ach als ik een baan heb straks dan komt dat allemaal wel weer goed. Na vier jaar ben ik netjes afgestudeerd, het was zoeken naar een baan. Ik kon niets vinden binnen mijn vakgebied, maar net na de zomervakantie toen ik hem begon te knijpen dat ik mijn maandlasten niet meer kon betalen, werd ik benaderd en kon ik voor een jaar aan de slag. Het was tijdelijk werk en na dat jaar was er geen werk meer over. Ik ben 1 week werkloos geweest en toen werd ik weer zelf benaderd of ik ergens wou komen werken. DIt was wel binnen mijn vakgebied, hier zit ik nu al 6 maanden en dit is helemaal mijn stek. Ik heb alleen net gehoord dat er door reorganisaties alle tijdelijke contracten er uit gaan. Zeer waarschijnlijk ben ik dus over 6 maanden mijn baan kwijt. En dan is het maar de grote vraag of ik weer aan het werk kom. Ik heb netjes mijn inkomsten en uitgavenpatroon in beeld. Ik heb mezelf nu redelijk geleerd om met geld om te gaan, mede dankzij mijn vriend en ik betaal nu netjes elke maand al mijn lasten. Ik probeer ook echt te sparen en zo nu en dan wat extra af te lossen. Ik ben alleen doodsbang dat ik mijn baan straks kwijt ben en dan heb ik echt een probleem als er niets meer betaald kan worden. Ik zou me god niet weten wat ik dan moet doen. Mijn vriend heeft een fulltime baan en verdient net genoeg om ons huis van te betalen en al zijn lasten. De boodschappen betaal ik altijd, want dat kan hij niet meer betalen. Hij kan me dus niet helpen. Mijn ouders weten wel dat ik niet met geld om kan gaan, maar weten niet dat het zo erg is. Ik heb al een aantal keer flink omhoog gezeten omdat ik rood stond en de bank mijn rekening had geblokkeerd. TOen ik mijn vader belde voor hulp heeft hij vaak genoeg aangegeven dat ik op eigen benen moet staan en het zelf op moet lossen. Van hem kan ik echt niets verwachten. Na 6 jaar is de stand als volgt: Bij de IBG groep heb ik een schuld van 20.000 euro, het studentenkrediet is door alle rente nu 8000 euro geworden, bij postorders heb ik inmiddels zo een 7000 euro staan. Ik ben 24 en ik heb een schuld van 35.000 euro. Kom ik hier in godsnaam ooit nog uit? Zolang ik een baan heb kan ik alles blijven betalen, al zal het wel 10 jaar duren voordat ik overal vanaf ben als het niet langer is. Raak ik werkloos dan staan binnen no-time de deurwaarders op de stoep. Soms word ik zo wanhopig van de financiele mess waarin ik mezelf eigenhandig heb gebracht, dat ik niet meer weet wat ik moet doen. Zo spookt zelfmoord wel eens door mijn gedachte. Maar ik zit er zo diep in dat zelfs dat (wat veel mensen als laatste uitweg zien) voor mij geen uitweg meer is. Dan zadel ik namelijk andere mensen om mij heen, vriend en familie, op met alle gemaakte schulden. En dat wil ik ook echt niet... Een uitzichtloze situatie. Ik probeer nu heel veel geld opzij te zetten voor als ik straks werkloos thuis zit, dan ik dan ieder geval nog wat maanden vooruit kan om werk te vinden. Ik moet er niet aan denken wat er gebeurt als dat niet lukt...
|
