| Geschreven door jane doe, Op 12-07-2010 13:37 |
|
|
wij hebben een goed leven gehad en het belangrijkste hebben wij nog.... elkaar en onze gezondheid!!! Helaas gaat het ons financieel niet zo voor de wind. Mijn man en ik hebben altijd gewerkt, nooit van een uitkering geleefd...maar nu gaat dat veranderen, het moet veranderen. Wij komen er niet meer uit. Een aantal jaren geleden zijn wij gestart met een eigen zaak. Mijn man hield zijn baan gewoon nog aan om het opstarten te vergemakkelijken en ik ben gestopt met mijn werk en heb alles gegooid op het runnen van de zaak. Wij zijn vanaf de grond begonnen. De zaak had niet zo\'n supergeweldige naam en probeer daar maar eens vanaf te komen. Het harde werken en de vele uren loonden zich wel en het begon lekker te lopen. Er kwamen nieuwe mensen en daarvan waren er veel die bleven hangen. Altijd supergezellig. Helaas door problemen konden wij een maand de huur niet betalen. De verhuurder gevraagd voor een regeling, maar die wilde nergens van weten. De problemen die we hadden werden opgelost, maar toen kwam een nieuw probleem...de verhuurder. Hij was voor geen reden vatbaar en gooide het voor het gerecht. Dat verloren wij, mede door naar de verkeerde personen te luisteren, en wij moesten eruit. Ontruiming!! Wij kregen hulp om alsnog alles te betalen, alleen toen kwam er een ander persoon in het spel en is er een heel vies spelletje gespeeld. Op advies van onze advocaat zijn wij heel vlug uit het pand vertrokken. Snel daarna had ik al een baan en hebben we navraag gedaan voor eventuele schuldsanering. We hebben het vanaf toen toch maar zelf geprobeerd met betalingsregelingen want ook prive kwamen we in de problemen. Nu komen nog zoveel dingen op ons af dat we het niet meer kunnen. We zijn het ene gat met het andere aan het dichten. Het wordt ons teveel en nu zijn we vandaag naar de gemeente geweest voor schuldsanering. Ik baal hiervan en heb een verschrikkelijk gevoel van schaamte, maar het gaat niet meer anders. Het enige prettige gevoel hierbij is nog dat wij allebei onze baan hebben en daarmee de aankomende jaren alles moeten betalen. We krijgen een zakcentje waar we het mee moeten gaan doen en zullen vaker \"nee\" moeten zeggen tegen dingen. Gelukkig ben ik zelf niet met veel luxe opgegroeid dus dit moet gaan lukken. We hebben kans dat we ons huis moeten verkopen en met onze twee kinderen zullen moeten verhuizen. Dat zal heel veel pijn gaan doen want, we hebben een mooi gezellig huis. Een huis waarvan we altijd gedroomd hadden. We zullen onze auto moeten verkopen en er zal nog wel meer volgen. Het kan niet anders meer, wij moeten hieruit komen en ik weet dat wij hier uitkomen. Samen met een mooie gezonde relatie en samen met de kinderen. We komen er wel!!!!! Maar het verdriet is er wel.
wij hebben een goed leven gehad en het belangrijkste hebben wij nog.... elkaar en onze gezondheid!!! Helaas gaat het ons financieel niet zo voor de wind. Mijn man en ik hebben altijd gewerkt, nooit van een uitkering geleefd...maar nu gaat dat veranderen, het moet veranderen. Wij komen er niet meer uit. Een aantal jaren geleden zijn wij gestart met een eigen zaak. Mijn man hield zijn baan gewoon nog aan om het opstarten te vergemakkelijken en ik ben gestopt met mijn werk en heb alles gegooid op het runnen van de zaak. Wij zijn vanaf de grond begonnen. De zaak had niet zo\'n supergeweldige naam en probeer daar maar eens vanaf te komen. Het harde werken en de vele uren loonden zich wel en het begon lekker te lopen. Er kwamen nieuwe mensen en daarvan waren er veel die bleven hangen. Altijd supergezellig. Helaas door problemen konden wij een maand de huur niet betalen. De verhuurder gevraagd voor een regeling, maar die wilde nergens van weten. De problemen die we hadden werden opgelost, maar toen kwam een nieuw probleem...de verhuurder. Hij was voor geen reden vatbaar en gooide het voor het gerecht. Dat verloren wij, mede door naar de verkeerde personen te luisteren, en wij moesten eruit. Ontruiming!! Wij kregen hulp om alsnog alles te betalen, alleen toen kwam er een ander persoon in het spel en is er een heel vies spelletje gespeeld. Op advies van onze advocaat zijn wij heel vlug uit het pand vertrokken. Snel daarna had ik al een baan en hebben we navraag gedaan voor eventuele schuldsanering. We hebben het vanaf toen toch maar zelf geprobeerd met betalingsregelingen want ook prive kwamen we in de problemen. Nu komen nog zoveel dingen op ons af dat we het niet meer kunnen. We zijn het ene gat met het andere aan het dichten. Het wordt ons teveel en nu zijn we vandaag naar de gemeente geweest voor schuldsanering. Ik baal hiervan en heb een verschrikkelijk gevoel van schaamte, maar het gaat niet meer anders. Het enige prettige gevoel hierbij is nog dat wij allebei onze baan hebben en daarmee de aankomende jaren alles moeten betalen. We krijgen een zakcentje waar we het mee moeten gaan doen en zullen vaker \"nee\" moeten zeggen tegen dingen. Gelukkig ben ik zelf niet met veel luxe opgegroeid dus dit moet gaan lukken. We hebben kans dat we ons huis moeten verkopen en met onze twee kinderen zullen moeten verhuizen. Dat zal heel veel pijn gaan doen want, we hebben een mooi gezellig huis. Een huis waarvan we altijd gedroomd hadden. We zullen onze auto moeten verkopen en er zal nog wel meer volgen. Het kan niet anders meer, wij moeten hieruit komen en ik weet dat wij hier uitkomen. Samen met een mooie gezonde relatie en samen met de kinderen. We komen er wel!!!!! Maar het verdriet is er wel.
|
