| Geschreven door Sas, Op 19-09-2007 11:53 |
| Aantal keer gelezen: 2046 |
|
Al jaren ben ik ziek,
Ik ben geboren met een zeldzaam aangeboren afwijking, Het probleem is opgelost maar de afwijking is ermee niet weg.
Ik kan leven als een normaal persoon, met als enigste nadeel dat ik snel en vaak ziek wordt.
Ik heb 2 kinderen op deze aardbol gezet maar ben door de zwangerschappen bijna dood geweest.
Allemaal ivm met mijn afwijking, heb een nieuwe vriend en zou dolgraag een 3e kindje willen onze 1e.
Maar 't wordt me afgeraden om te doen, Want een nieuwe zwangerschap kan me me dood betekenen.
Dus dat verhaal moet ik zien af te sluiten, maar dat kan ik niet. 10j geleden kreeg ik te horen van mijn specialist dat mijn levensverwachting op de manier waarop het vorderd rond de 40 is, ik ben nu 26. Mijn vriend weet dat niet, ik durf 't em niet te vertellen, terwijl ik weet dat hij daar recht op heeft. Maar zelf wil 'k 't ook niet accepteren omdat ik tot nu toe geen leven heb gehad waarin ik kan zeggen ik heb genoten, ik wou dat 'k dat kon. schulden, huisenlijk geweld etc maken je niet vrolijker. Mijn nieuwe relatie is wat dat betreft prima, alleen 2 exen die behoorlijk dwars zitten en 't je niet gunnen om te leven.
Soms vraag ik me wel eens af waarvoor ben ik hier, heb in me leven al 3x een zelfmoordpoging gedaan en denk af en toe dat ik 't nu maar goed moet doen. leven tot me 40e zonder zicht op iets goeds. 't enigste wat me tegenhoud zijn mijn kids ik verdom 't dat hun bij hun drugsverslaafde vader gaan wonen. Het leven is verdomde moeilijk als alles wat op je pad terecht komt tegenslag is.
Geschreven door: Sas
|
