Als ik diep in mijn ziel kijk, vind ik het leven de moeite niet waard. Mijn randvoorwaarden zijn goed, qua opleiding, carrière, financiën en sociale contacten. Toch zie ik een wereld die gebaseerd is op groei en daarmee afsnelt op vernieling en uitputting van natuurlijke bronnen. Ik zie mensen die geen contact willen maken om het contact hebben, maar om iets te bereiken dat lijkt op wat ze in de film ziet.
Puntje bij paaltje zie ik een wereld die door en door rot is, die gevuld is met ongelukkige mensen die geen authentieke momenten ervaren. Mij lukt dat ook niet, behalve soms. Zelfs als je wel authentiek kan leven, wordt je steeds met ellende geconfronteerd en ga je uiteindelijk dood.
Ik zie niets dan een gitzwart leven, dat eindigt met niets. De zogenaamde vloek van het zelfbewustzijn. Inzien dat je leven weinig te betekenen heeft en eindigt met niets, daar hebben dieren geen last van.
Geluk bestaat niet. Niet in de vorm van \'met een roze bril het leven zien en jezelf gelukkig voelen\'. Alleen ongeluk bestaat. Geluk is dan de afwezigheid van ongeluk. Maar dat is niet geluk zoals wij dat hebben leren kennen, dat is matigheid. Dat is bestaan, en niet meer dan dat.
