| Mijn gewelddadige ex |
Waarschijnlijk vind u het ietwat vreemd of raar...maar ik wil het toch delen met anderen,bij wijze van therapie...) Ik ben een man van 38 en heb 8 maanden samengewoond met een man, wij hadden een homosexuele relatie. In het begin leek het allemaal even heerlijk en gezellig te zijn, maar na een aantal weken begon het...sarcastische opmerkingen van zijn kant over mijn drijfveren in het leven, mijn idealisme en mijn verlangen om mezelf te ontwikkelen(ik volgde op dat moment een studie). Steeds vaker kreeg ik een grote mond te verduren en hatelijke opmerkingen, toen ik mijn ex ontmoette, leek het een ontwikkelde en best intiligente man, althans, zo deed hij zich voor. Tot op het moment dat ik werd voorgesteld aan zijn moeder: ik dacht dat er een bejaarde raamprostituee opendeed toen hij aanbelde.Hij viel door de mand, geboren in een typisch volks en ordinair milieu. Zijn halfdronken moeder die ons binnenliet en in grove bewoordingen vertelde over wat haar zoal bezighield.Toen begonnen bij mij de twijfels, was hij wel echt zo leuk en charmant en aardig en te gek? ik, uit een keurig gezin, opgevoed met het idee je te ontwikkelen en hoger op de maatschappelijke ladder klimmen, je toekomst veilig stellen.Ik , opgevoed met klassieke muziek, een keurig verzorgde moeder en een hardwerkende vader.Toch besloot ik bij hem te blijven,naar later bleek, niet zo'n beste keuze.toen ik hem aan mijn moeder voorstelde, nam zij mij even apart in de keuken en zei mij dat zij hem niet vertrouwde, ze kreeg er koude rillingen van, vond hem een agressief uiterlijk hebben.Ik stelde haar gerust en zei dat het wel meeviel. Maar niets bleek minder waar. op een dag kwam hij thuis ,ik had gekookt en hij vroeg wat ik had gekookt.ik zei, gewoon wat roergebakken.Hij pakte de pan van de kookplaat en smeet deze door de keuken, dat vreet ik niet, zei hij.Ik schrok enorm en dacht wat krijgen we nu.mijn eerste reactie was, wegwezen, maar ik had inmiddels mijn huis opgezegd om met hem samen te gaan wonen.ik kon niet zomaar weg,had werk in mijn nieuwe woonplaats, mijn familie woonde aan de andere kant van het land.ik accepteerde zijn woedeuitbarsting en bleef...hij zette mij onder druk wat mijn studie betreft, zei dat ik dat niet nodig had nu ik hem had.Ik schrok, hij wilde dat ik mijn studie afbrak en net als hem genoegen nam met stilstand in mijn werk.Hij bleef mij er van doordringen dat het beter was en dat het toch wel veel tijd kostte, tijd die ik volgens hem beter aan hem kon besteden.Na een tijdje kwam hij met het voorstel om samen een huis te kopen, ik werd enthousiast en zei, ja,leuk!We keken wat op Funda en maakte bezichtigingsafspraken.Uiteindelijk kwamen wij bij een woonboot terecht.Ik was verkocht,daar wilde ik wonen en mijn ex dacht precies hetzelfde.Het werd een lange,grote nachtmerrie van financiering rondkrijgen,uiteindelijk verbouwen,aanpaasen aan onze(zijn)smaak.ik hadf geen stem in het geheel,vanaf het moment dat onze handtekeningen onder het koopcontract stonden,veranderde mijn ex in een monster.we moesten steeds op en neer naar de nieuwe woning en in de auto begon het al,schelden als ik iets ''verkeerds'' zei, ruzieen in de bouwmarkt.en steeds kreeg ik te horen:het is mijn boot,er is niks van jouw bij.Ik stond op inzinken.Ik werd er zo moedeloos en verdrietig van.ik had al mijn spaargeld in de boot gestopt en had op dat moment twee banen om het te bekostigen,ik was doodop en moe van hem,van alles,ik kon niet meer.Hij had voor zichzelf besloten dat hij nu had wat hij wilde.Ik voelde me zo gebruikt, ik voelde me vies, ik zat in de val.Tijdens de verhuizing liet ik,per ongeluk, een onderdeel van een van zijn antieke kasten vallen.Mijn ex greep het onderdeel vast en gaf mij er een ongelooflijk harde duw mee in mijn rug, ik werd misselijk van de pijn en van angst.Dit was de limit,ik besloot hem verder te helpen met verhuizen en zei niets meer.Ik was vastbesloten om ,zodra hij helemaal verhuisd was, stappen te ondernemen om weg te komen bij hem. ik heb toen contact opgenomen met een bevriende makelaar in mijn geboorteplaats,hij had een woning vrij die ik kon huren.Ik was dolblij.ik belde mijn broer en probeerde hem te vertellen wat er was gebeurd en wilde hem vragen of hij mij wilde helpen met verhuizen, maar ik kon alleen maar huilen toen ik zijn stem hoorde.Maar hij bleefr aan de lijn tot ik wat rustiger was.Hij zei dat hij er alles aan zou doen om mij te helpen.Ik besloot dat ik niet langer wilde wachten, ik ilde weg.ik schreef een briwef naar mijn teamleider en mijn collega's, in de brief vertelde ik hen dat ik niet meer zou komen werken en legde hen in het kort uit dat het niet kon en ik voor mijn eigen veiligheid moest kiezen.Ik was zeven jaar achter elkaar geen dag ziek geweest en weas trouw aan iedere bbaas die ik had, maar ik kon niet anders.Ik had een huis in mijn geboorteplaats en mijn broer wilde mij overal bij helpen. op een zaterdag ben ik vertrokken, mijn ex bleef achter op de boot die voor de helft van mijn geld was opgeknapt en gerepareerd.Ik ben nu nog elke dag blij dat ik het besluit heb genomen,Ik heb inmiddels weer een vaste baan,zie mensen van vroeger,mijn familie en vooral mijn lieve moedertje.ik voel me nu veilig,ik weet dat hij me niet snel zal vinden. Wat was ik blind..ik zal niet snel vergeten en vergeven...da's moeilijk!
|
