| Mijn eerste liefde krijgt een baby |
Ik kom eigenlijk nooit op dit soort sites, laat ook nooit een bericht achter maar weet even niet wat te doen met mijn gvoelens. Ik vind het oneerlijk vanmezelf, egoistisch, ontevreden maar toch doet het pijn. Het is confronterend met mijn verleden maar vooral confronterend met het heden, want als ik me zo voel, ben ik toch niet gelukkig nu? Op mijn 14e jaar, dus vrij jong, werd ik enorm verliefd op mijn exvriendje, ik was er helemaal dol op. Ik had alleen maar oog voor hem, hij was mijn ideale! Deze realtie heeft t/m mijn 20 geduurd. Op mijn 20e werd ik zwanger van hem, eigenlijk hadden we dit gehoopt, althans....de fantasie gehad dat we dit beiden wilden, we hielden zoveel van elkaar. Iemand daarboven heeft ons gehoort en ik was zwanger. Ik was 20 jaar, zat nog op school, ik wilde de baby wel maar ook weer niet omdat ik best wel in paniek raaktte. Vertelde mijn moeder dat ik zwanger was, ze was kwaad en ik vergooide op deze manier mijn leven. Min of meer, zo naief ik was...jong, onervaren, heb ik alles maar op mij af laten komen. Ze vond dat ik het weg moest laten halen. Als een zombie liep ik maar rond en kon zelf geen beslissingen maken, mijn ex vriendje zat toen in het leger en wilde het dol graag. hij zou alles wel regelen en alles kwam goed. tot het moment er een afspraak gemaakt werd bij de arbotus kliniek. mijn moeder ging mee en had haar nog gezegd dat ik er niet achter stond maar daar werd niet echt naar geluisterd. Eenmaal daar, belde ik mijn ex nog op...voor steun maar die kon hij mij niet geven, achteraf begrijpelijk! Hij kon het me daarna niet vergeven, ik zelf mezelf ook niet maar daardoor is de relatie kapot gegaan. hij noemde mij moordenaar en schreeuwde dit keer op keer in mijn oor, moordenaar moordenaar, dit deed mij zoveel pijn dat ik gewoon inelkaar zaktte. ik hield alleen maar rekening met zijn gevoel en cijferde mijn eigen gevoel weg, dat ik er ook verdriet om had en dat ik het ook allemaal niet meer wist. het was over, hij kon het mij niet meer vergeven en ik ben toen de tijd daarna met mijn ziel onder mijn arm gaan lopen. Ben vertrokken naar buitenland om daar te gaan werken en ging in een andere stad wonen in nederland. een vluchtdrang heb ik daarna altijd gehad. We hadden jaren erna nog wel contact met elkaar gehad en waren blij als we elkaar zagen. Ik kreeg op een gegeven moment een relatie en hij ook, die van hem ging over en die van mij ging door. totdat ik jaren later (7 jaar later) zwanger werd en hem als eerste opgebeld heb dat ik zwanger was. Hij was stil maar vertelde ook dat hij op deze manier verder kon, dmv dit nieuws wist hij dat het nooit meer iets zou worden tussen ons. ik kreeg een dochtertje en zat op een roze wolk, dacht verder niet zoveel over hem na. Jaren daarna weer wel, toen de roze wolk een beetje verdwenen was. hij zat altijd altijd altijd in mijn hoofd. twee jaar later, hadden we weer contact en hadden we met elkaar afgesproken, we waren blij dat we elkaar zagen want dat zijn we atlijd, houden van elkaar doen we met 100 % en dat zal altijd zo blijven. Ik had een relatie maar ben min of meer vreemd gegaan, al bleef het bij zoenen. op een of andere manier kon ik hem niet los laten en zodra ik maar de gedachtes had dat hij dichtbij mij was, kon ik door met mijn leven. Ik kreeg kort daarna een tweede kindje. twee jaar later kreeg mijn ex een relatie, en we hadden zo nu en dan eens contact via mail. totdat ik er flink last van kreeg van wat ik gedaan had betreft die arboruts, ik had het nog niet verwerkt bleek, en ik had hem daarover geschreven. hij had het verwerkt en mij vergeven. Ik zat er nog flink mee, alle gevoelens en weggestopte gevoelens kwamen ineens als volwassene vrouw en inmiddels moeder van twee geweldige kinderen naar boven. Een paar maanden daarna had ik op internet gelezen op hyves dat hij vader wordt. hier ben ik pas een paar dagen achter..... deze pijn gaat door merg en been maar weet ook dondersgoed dat dit zo egoistisch is van mij. wat moet hij dan doen? niet verder gaan met zijn leven terwijl die van mij wel door gaat? ik gun het hem, ik hou nog steeds onzettend van hem en weet dat hij ook van mij houdt. ik gun hem het allerbeste wat er bestaat, maar hij blijft altijd in mijn hart. toch voel ik me klote, terwijl ik eigenlijk alles heb, een lieve vriend, twee geweldige kinderen,.....misschien komt dit omdat ik niet tevreden ben met mijn leven nu. wat problemen met familie met daardoor veel pijn en teleurstellingen, niet zeker van mijn gevoelens naar mijn vriend toe, financiele problemen wat best dramatisch is...gewoon zit zo slecht in mijn vel. en toch...ondanks alles....voel ik de pijn en ben ik heel erg verdrietig. moest gewoon van me af schrijven.
|
