| Geschreven door Surabaja, Op 22-03-2009 19:43 |
|
|
Ik ben een meisje van 31 jaar en moet mijn verhaal ergens kwijt, want het blijft maar terugkomen in mijn hoofd en niemand weet ervan... alleen ik.
Onlangs heeft mijn ex besloten om gewoon weg te lopen uit onze relatie. Hij beweerde dat hij niet meer van mij hield, gewoon zomaar ineens, na 6,5 jaar relatie... Ik was er kapot van, mijn hele wereld stortte in. Mijn vermoeden dat hij een ander had, werd door hem heftig ontkend, hoe kon ik zoiets van hem denken?! Die 6 jaar waren goed, liefdevol, en ja ik dacht echt dat dit de ware voor mij was. Maar goed, na 3 maanden kwam ik erachter dat meneer zeker mij voor een ander had verlaten, hij is gewoon vanuit mijn huis bij haar ingetrokken... gewoon hupsakee alsof het niets is, een relatie van 6 jaar. Ook had hij ongeveer 2 maanden voordat hij weg is gelopen, gevraagd of we niet eens konden proberen om zwanger te worden, dat wilde hij graag. Ik was niet gelijk superenthousiast, ik was toen 28 jaar, en had het nog veels te leuk zonder kinderen.
3 maanden nadat het uit was... kwam ik er dus eerst achter dat hij mij voor een ander had verlaten en... bleek ik zwanger te zijn van hem. Er was niemand anders in de tussentijd, ik was veels te druk met mijn gevoelens en mijn leven weer op te bouwen en mannen kwamen daar effe niet in voor. Maar kut, ik was dus zwanger en dat wilde ik echt niet. Ik moest er niet aan denken dat ik alsnog voor de rest van mijn leven aan hem vast zou zitten.. nee, dat kon ik niet aan en dat zou ook niet eerlijk zijn voor het kindje en dus heb ik besloten om (net op tijd) abortus te laten plegen. En dat weet helemaal niemand! Niet mijn familie, niet mijn beste vriendin en zeker mijn ex niet. Ik vind dat ik toen een goede beslissing heb genomen, maar het blijft wel door mijn hoofd spoken omdat hij het niet weet. Ik vind niet dat ie daar recht op heeft, na wat hij mij heeft aangedaan.
|
