| Geschreven door Ine, Op 22-04-2009 10:53 |
|
|
Ik ben een vrouw van 42 , getrouwd en met kinderen.Maar ik mis aansluiting met andere mensen.Mijn kinderen bezoeken door hun beperking een andere school dan de kinderen uit de buurt, dat maakt hen al tot buitenbeentjes.Regelmatig onderneem ik dingen , ik vrijwillig, loop lange wandelingen met de hond of met de jongste in de buggy, ga een weekend weg naar bijeenkomsten met andere ouders die ook een kind hebben met een beperking..maar het lijkt wel of er een dik glazen raam tussen mij en de andere mensen staat...alles is altijd leuk en aardig, maar goede voornemens blijven in vage beloftes steken...en als ik de moed bijeen raap om mensen terug te bellen om iets af te spreken krijg je altijd het gevoel dat jij anderen achterna loopt.
Aan een kant heb ik me maar bij de situatie neergelegd...ik kan lid worden van sportclubs, me inzetten voor politieke partijen enz enz enz...mensen vinden je altijd leuk en aardig maar daar blijft het wel bij.Spontane acties als het bakken van een appeltaart voor een moederbijeenkomst bij de jongste op school...het word in dank aanvaard maar verder niks, laat staan dat het idee navolging krijgt.Ik weiger in een hoekje te gaan somberen maar zou het leuk vinden ergens aansluiting te vinden in plaats van getolereerd te worden...of is dit wat je kunt verwachten als je kinderen hebt zoals de mijne...
|
