| ik denk aan weggaan, maar kan de stap maar niet zetten |
Ik ben 44 jaar oud en sinds een jaar of vier samen met mijn man (twee jaar geleden getrouwd). Hoe ouder hoe wijzer zeggen ze wel eens, maar helaas ging dat voor mij niet op. Ik was tien jaar lang alleen met mijn dochter toen ik hem leerde kennen. Ik was het alleen zijn zo beu. Na een paar dates met anderen was het met hem liefde op het eerste gezicht. Ik dacht niet na en ben te snel gaan samenwonen. Eigenlijk kenden we elkaar helemaal niet goed genoeg en al snel bleek dat we terugkerende explosieve ruzies hadden. Hij bleek toch niet echt een prater te zijn, maar een introverte persoonlijkheid te hebben. Een moeilijk karakter. Dit terwijl ik heel open ben en problemen het liefst meteen wil uitpraten. Onze ruzies gaan overal en nergens over, maar waar ik het meest over val zijn nog eens niet de ruzies (daar is met een relatietherapie misschien wel uit te komen, we hebben in mei een eerste afspraak), maar is zijn blowen. Ik heb zelf een drugverleden (veertien jaar geleden beëindigd) en ik heb daar jaren over gedaan om eruit te komen. In een afkickkliniek gezeten en mijn leven vanaf niets weer opgebouwd. Dat kostte mij heel veel kracht, energie en moeite, maar het lukte me uiteindelijk wel. Door mijn verleden heb ik een antipathie gekregen tegen drugs. Ik wil dat niet meer in mijn leven. Wat anderen doen vind ik prima en ik ben best tolerant, maar het is voor mij iets wat ik lang achter me heb gelaten. Nu blowt mijn man dus en dat heeft hij jarenlang bijna iedere dag in de avonduren gedaan. Niet veel, misschien 1 joint in de twee dagen, maar het was wel in ons leven. Tot ik hem vertelde dat ik er genoeg van had. Ik vond en vind nog steeds dat je geen goede relatie kunt opbouwen als één van de partners drugs gebruikt. Blowen maakt je onverschilliger en apatischer. Je neemt minder initiatief en veel glijdt langs je heen. Ik voelde me op een gegeven moment echt niet meer prettig bij zijn blowen. Vaak als we ruzie hadden bleef ik achter met mijn verdriet of boosheid en ging hij naar de coffeeshop. Goed, hij zou stoppen en dat lukte eventjes. Helaas ontdekte ik enkele dagen geleden dat hij loog tegen mij en toch stiekem weer gebruikte. Het was gewoon stom, we stonden buiten in de tuin en een windvlaag blaasde een joint in een kokertje voor mijn voeten. Die had hij ergens in de tuin verstopt. Ik werd boos en ook heel verdrietig over zijn leugens (ik had al een paar keer gevraagd of hij weer blowde want ik had al het vermoeden). Hij bezweerde dat hij me niet kwijt wilde en dat hij weer zou stoppen. Vanochtend keek ik echter op de pc en daar stond een zoekopdracht naar een coffeeshop in de stad waar hij momenteel werkt. Ik confronteerde hem ermee en hij kwam met een stomme smoes dat hij moest kijken voor een collega. Hij is nu weg, ik heb gezegd dat hij niet thuis hoefde te komen. Wat ik nu moet doen weet ik niet. Scheiden? Hoeveel kan en mag iemand tegen je liegen totdat je zegt dat het genoeg is. Aan de ene kant vind ik dat ik mijn grenzen moet bewaken. Geen drugs in mijn leven. Aan de andere kant voel ik me soms zo'n trut dat ik hem dingen verbiedt. En blowen is één ding, maar nu is er ook het liegen bijgekomen. Of heb ik dat veroorzaakt met het verbieden van zijn blowen? Of is hij gewoon een stomme kl..tz.k dat ie op zijn 48ste het blowen belangrijker vindt dan zijn huwelijk redden en een stiefvader zijn voor zijn stiefdochter. Ik heb hem al ooit gezegd dat ik zou gaan scheiden als hij niet zou stoppen en nu is het moment eigenlijk daar. Geef ik hem nog een kans of kies ik voor mezelf en mijn dochter.
|
