| Geschreven door Layla, Op 23-05-2009 21:23 |
|
|
Ik ben een marrokaanse vrouw van 28 en heb altijd in nederland gewoond.
Sinds 2002 ben ik getrouwd met een marrokaanse man welke mijn ouders in marroko voor mij hebben uitgezocht.
In eertse instantie leek het een leuke man, we begrepen elkaar niet altijd gezien het feit dat we in andere cultuur zijn opgegroeit.
In bed was hij erg egoistisch, als ik er wat van zei werd hij kwaad, het ging duidelijk om zijn gerief niet om het mijne.
Het werd steeds erger, op een gegeven moment leek het meer op een verkrachting.
Ik ging te raden bij mijn moeder maar die zij dat normaal was en het vanzelf over zou gaan als ik goed voor hem zorgden en kinderen baarden.
Maar het ging niet over en kinderen kwamen er niet.
Mijn menstruatie hield zelfs op.
Volgens mijn huisarts kan dit gebeuren als je langdurig onder stress leeft.
Het geweld en de verkrachtingen bleven toenemen en mijn moeder maar alles met de mantel der liefde bedekken.
Op een dag toen ik haar de blauwe plekken op mijn benen liet zien schrok ze en beloofde dit met mijn vader te bespreken.
Mijn vader vond dat ik me aanstelde en wees mij op het feit dat dit huwelijk een belangrijke overeenkomst is tussen mijn en mijn schoonfamilie is geweest en dit ernstige gevolgen kan hebben wannneer ik mijn ongenoegen naar buiten zou brengen.
Op een avond ging hij zo tekeer dat ik dacht dat ik dit niet zou overleven, ik ben het huis uitgevlucht en heb me bij de politie gemeld.
Via hulpverleners ben ik in een blijf-van- mijn lijf- huis terecht gekomen.
Nu heb ik een flatje toegewezen gekregen ver weg van mijn echtgenoot en leef hier in de anonimiteit.
Naast mij woont een nederlandse man van eind dertig, in de lift zeiden we elkaar goedendag maar verder niets.
Op een dag had ik problemen met elektra in mijn huis en omdat ik werkelijk niemand kenden en niet de hele avond in het donker wilden zitten heb ik al mijn moet bijeen geraapt en bij hem aangebeld.
Natuurlijk was hij bereid mij te helpen.
Het was zo gefixt en ik had weer licht.
Uit beleefheid moest ik hem natuurlijk iets aanbieden, wat ik liever niet deed want veel vetrouwen in mannen had ik niet meer.
Maar iets zei in mij dat het ok was, wat ook bleek.
We hebben gezellig gebabbelt, iets wat ik al een hele tijd niet had gedaan, zeker niet met een man.
Wanneer we elkaar weer tegen kwamen in de hal of lift hadden we meer te vertellen en het vetrouwen groeide.
Na een jaar nodigde ik hem uit voor een kopje koffie en besloot mijn verhaal te vertellen.
Hij vond het ongelofelijk dat ik het zo lang had volgehouden maar begreep ook dat ik mijn familie niet wilden verliezen.
ook vroeg ik hem ook streng waarom mannen dat doen!
Hij schrok een beetje van mijn blik en zocht naar een antwoord.
Hij kon zich niet voorstellen dat iemand daar plezier aan beleeft, "het is zoveel leuker als je met z'n tweeen plezier hebt" zij hij en lachte naar me.
Ik voelde dat ik een kleur kreeg en stammelde alleen maar "ok"
Ik voelden mij steeds meer aangetrokken tot deze man, vooral ook omdat hij geen enkele poging waagde mijn te versieren, alles liet hij aan mij over.
voor het eerst in mijn leven had ik de touwtjes ij handen en het voelde zoooo goed!
Het ging een tijdje zo door totdat ik mijn nieuwsgierigheid niet meer kon bedwingen en hem vroeg om mij te laten zien hoe een man zicht hoort te gedragen in het liefdensspel.
Hij was zichtbaar verrast en zuchte een paar keer.
"Slaap er eerst een paar nachtjes over" zij hij, "misschien krijg je hier heel veel spijt van en maakt het je situatie alleen maar erger."
Zal ik doen zij ik en had nu al spijt dat ik hem dat gevraagd had.
Maar toch, een week later vroeg ik het nog een keer en hij zei "ok".
die nacht beleefde ik wat ik nog nooit had gevoeld, die tederheid die warmte, het absolute tegenovergestelde van wat ik had meegemaakt.
Hij kende mijn lichaam beter dan ikzelf en bleef mijn reacktie nauwlettend in de gaten houden.
Na twee keer te zijn gekomen vond ik dat hij aan de beurt was en deed dingen bij hem waar ik vroeger van walgde, maar nu niet ik vond het fantastisch hem te zien genieten.
na afloop heb ik nog heel lang tegen hem aangelegen zonder iets te zeggen, ik kon alleen maar huilen.
Eigenlijk wilde ik dit een eenmalig iets laten zijn maar dat ging niet meer, ook van zijn kant.
Hij verklaarde zijn terughoudendheid, daar zal ik niet op in gaan.
Nu schijnt het dat mijn familie en die van mijn man in overleg zijn om de familie-eer te redden door mijn man onder druk te zetten om therapie te volgen om zijn agressie te beteugelen.
Ik krijg die informatie via mijn contactpersoon in de hulpverlening.
k heb echt niet de illusie dat ik mijn minnaar ooit mijn man zou worden dat is gewoon onmogelijk.
Ook mis ik mijn familie vreselijk, het zal er wel op neerkomen dat ik op een dag terug naar mijn man ga met nieuwe beloftes.
Maar wat er ook in de toekomst gebeuren gaat, de tijd met mijn minnaar zal me nooit afgepakt worden........
|
