| Geschreven door Ikke, Op 30-05-2009 01:40 |
|
|
ik ben op internet gaan zoeken vandaag naar verhalen van andere en eventueel tips of dingen die mij inzicht kunnen geven in mijn probleem, toen kwam ik op deze site uit en vandaar mijn verhaal hieronder.
ik heb een relatie van 7 jr wonen ook al 6jr samen, doen bijna nooit dingen samen, naar familie gaan ziet hij ook niet zitten. vaker ruzie gehad en wilde hij weg gaan en ik smeekte hem steeds om te blijven, wat moest ik zonder hem?? vorig jaar was voor mij de maat vol, ik KON gewoonweg niet meer verder zo. ik ben een meisje dat veel aandacht nodig heeft, wilt weten dat partner van haar houdt,dingen met haar onderneemt etc etc. ik heb hem gezegd dat ik ermee wilde stoppen. dat hij een goeie jongen is, maar niet dé jongen voor mij. zijn reactie verbaasde me, hij wilde me echt niet kwijt en zou er alles aan doen om het te veranderen. nogmaals zei ik hem dat hij moest blijven wie hij was, en een vriendin zou krijgen die daar wel genoegen mee kon nemen dat hij niet romantisch etc is. toch heb ik hem de kans gegeven, daar hij mij ook al zo vaak een "kans" had gegeven.
nu, 1 jaar later, hij is idd wat veranderd. naar familie nogsteeds niets. maar wel wat vaker mee na de winkel bla bla bla. hij luisterd totaal verschillende muziek als mij (wat in principe geen probleem is maar samen uitgaan zit er dus niet in), en houdt niet van "leuke dingen doen" zoals bvterrasje pikken of na de bios of dagje strand/shoppen whatever.. ik hou zo veel van hem, maar denk echt dat het beter is voor ons beide wanneer we uit elkaar gaan. mijn verstand zegt ook het is beter want een toekomst zal er niet echt inzitten. oa ook omdat ik graag een kindje wil en wil trouwen en hij moet hier niets van weten. mijn verstand zegt hak de knoop door, maar de stap zetten vind ik erg moeilijk! toch ga ik morgen met hem praten. hoe moeilijk het ook is, ik denk dat het echt beter is als we uit elkaar gaan... hoe pijn het ook doet.. maar dit is niet eerlijk tegenover mijzelf maar ook niet voor hem... ik hoop dat het me lukt, ik hoop dat ik erdoor kom.. en ach, t kan er alleen maar beter op worden toch ;)
wie heeft er ook ervaring mee met het steeds maar doorgaan, terwijl je weet wat beter is? ik ben gewoon bang dak hem ga missen, maar dat zal logisch zijn in het begin. ook weet ik niet of ik nog in ons huis wil blijven wonen. wel staat de woning op mijn naam dus dat is het probleem niet, maar het is toch ons huisje geweest.. ach, eerst maar eens kijken hoe morgen uitpakt ;-)
iedereen alvast bedankt voor evt reacties!
|
