| Vertel ik haar de waarheid of niet |
Ik kan maar niet de moed opbrengen om de collega van mijn man die anderhalf jaar geleden verliefd op hem werd, hem volledig "de kop heeft gek gemaakt" en hem na drie maanden niet meer hoefde, te vertellen wat ik van haar vind. Ik ben bang dat ik op het moment dat ik dat wil zeggen het niet goed meer onder woorden kan brengen en dat ik dan afga als een gieter. Ik weet ook niet of ik nou naar haar huis zal gaan of haar zal opbellen. Dus nou oefen ik hier maar even. Ik wil je zeggen dat je mijn man kapot hebt gemaakt. En daardoor ook mijn leven vernield hebt. Het leven met hem was niet altijd even makkelijk, maar ik hield van hem en hij van mij. We konden op elkaar vertrouwen en zouden elkaar nooit laten vallen. Totdat jij vond dat je, ondanks dat je een vriend hebt, wel een avontuurtje met hem wilde. Een beetje spanning, een beetje passie. Je vertelde hem dat je zoooo verliefd op hem was, dat-ie zo'n lieve, mooie man was enz enz. Je hebt het net zolang volgehouden tot hij voor je viel. En dat deed-ie met overgave. Dat hij 51 was en jij 31 deed er niet toe. Dat het object van jouw begeerte een vrouw had ook niet. Je beloofde hem gouden bergen, verleende sexuele hand- en spandiensten totdat na drie maanden de lol er af was. Bovendien was je bang dat je vriend (ook in de vijftig) er achter zou komen, die weet tot op de dag van vandaag van niks en denkt dat-ie een geweldig goeie relatie heeft met jou, zijn vriendinnetje. Nu zijn we ruim een jaar verder en is mijn man nog steeds verliefd op jou. En in plaats van dat je hem vertelt dat het afgelopen is en daarnaar handelt, blijf je hem aan het lijntje houden door zijn kado's aan te pakken, zijn sms-berichten te bantwoorden enz. Eigenlijk ben je gewoon een hoer: je laat je betalen voor je aandacht voor hem. Zielig. Hij zowel als jij. Ik ben de hoop kwijt dat ik mijn aardige, trouwe, lieve man terugkrijg. Die man bestaat niet meer, die is verdwenen. We kunnen niet meer samen verder en ik moet weg uit het huis en de omgeving waar ik meer dan twintig jaar met plezier heb gewoond. Daar heb jij voor gezorgd. Ik hoop dat je dit de rest van je leven met je meedraagt: jij hebt het op je geweten dat je het leven van twee mensen verwoest hebt.
|
