| Geschreven door DOVANI, Op 01-06-2009 22:13 |
|
|
Als psycho- sociaal medewerkster kom ik vaak bij de mensen thuis.Om steun te bieden, te praten, samen te bidden, te discussiëeren of voor samenzang. In feite is er nog maar weinig waar ik van opkijk.Meestal zijn de bezoeken éénmalig, het is niet de bedoeling dat het een gewoonte word, maar in het uiterste geval bied ik nog wat nazorg.Maar vaak raak ik met de mensen in de contramine, en de emoties kunnen dan hóóg oplopen! Wanhopig kan ik erom worden, want je wil mensen de helpende hand bieden maar het tegenovergestelde is dan het geval.Meestal bel ik een dag later dan weer aan om het goed te praten maar niet iedereen is hiervan gediend.Aan de ene kant denk ik ' emotioneel is het zwaar'maar aan de andere kant vind ik voldoening in wat ik doe; immers overal staat de koffie klaar, en aangezien in graag in grote hoeveelheden inneem zeg ik daar geen nee tegen, en ook de aangeboden koekjes verdwijnen bij mij per pak.Ik wil graag mijn steentje bijdragen tot een betere wereld...maar of dit nou de juiste weg is? Mensen zijn maar zelden dankbaar...en ja, het zeventig euro tarief , per uur, heb ik ook niet zelf verzonnen...mensen beseffen niet wat voor onkosten ik heb! Soms spuug ik op dit werk, maar er is geen alternatief...
|
