| Geschreven door Marieke, Op 03-06-2009 06:18 |
| Aantal keer gelezen: 1080 |
|
Hoi, Ik zit niet zo zeer met een geheim, wel met een dilemma. Ik ben er vandaag achter gekomen dat ik zwanger ben van mijn vriend. Ik ben ruim over de 30 en wil graag kinderen. Mijn vriend is nog geen 30, heeft al 2 kinderen (van 2 verschillende vrouwen) en wil op dit moment niet de verantwoordelijkheid voor nog een kind. Ik begrijp zijn standpunt, ook vanwege het feit dat we nu nog geen materiele basis hebben om een kind te kunnen opvoeden. Ik woon niet in Nederland, dus kan niet terugvallen op familie, vrienden of het sociale vangnet van de overheid. Het gaat me dus ook niet lukken om het alleen te doen. Precies een jaar geleden was ik ook zwanger van hem en heb ik een abortus gehad. Ik heb dat goed overwogen, met hem besproken en heb geen spijt van mijn keus. Nu, een jaar later, liggen de zaken iets anders. Er spookt teveel door mijn hoofd. Ik baal er echt van dat ik minder zelfstandig ben dan in Nederland, ik baal er van dat financien een doorslaggevende rol spelen. Ik ben bang dat ik niet meer zwanger wordt, als ik nu weer abortus pleeg, een soort vloek, zeg maar. Ik zie om mij heen zo veel vrouwen die kinderen hebben en hun financiele situatie is ook niet perfect. Ik weet dat ik daarbij meteen de kanttekening plaats, dat zij dit alleen kunnen doen omdat zij bij familie inwonen en die steun hebben. Ik probeer het als Westerse vrouw in een ontwikkelingsland te redden, met mijn westerse verwendheden. Ik wil absoluut zelfstandig en onafhankelijk blijven en ik wil blijven werken. Maar dat gaat allemaal niet als ik een kind heb. Dus dan maar geen kind op dit moment. Het lijkt zo simpel, maar zo voel ik het niet. Ik kan gelukkig wel praten met mijn vriend, maar op deze momenten mis ik mijn vriendinnen in NL extra. Ben ik egoistisch en verwend als ik weer een abortus pleeg, alleen omdat de situatie er niet naar is?
|
