| Geschreven door Eva, Op 06-06-2009 09:18 |
|
|
Na een relatie van 9 jaar die voor mij echt niet leuk is geweest, maar mij wel een fantastisch zoontje heeft gebracht heb ik heel snel daarna een nieuwe man leren kennen. De eerste paar maanden waren super leuk. Nu sinds een jaar heb ik een huisje voor mezelf en lijkt alles veranderd. Hij is vrij snel bij mij ingetrokken, maar wel zijn andere huisje aangehouden. Hij had een wondje op zijn penis. Daar had hij last van en wilde het goed laten genezen. Dat kan. En snap ik ook echt, Maar enkele andere vormen van samen zijn is er niet. Verder dan samen op de bank zitten komen we niet, Hij zou naar de dokter gaan, maar heeft dit nooit gedaan, Elke vorm van toenadering wordt afgewezen, Tegen de tijd dat zijn penis (maanden later) genezen zou zijn werd zijn moeder ziek. Dat is verschrikkelijk! En ik weer niet hoe ik me zou voelen. Maar ook nu kom ik iet verder dan een knuffel. Alles wordt afgewezen, En alles wordt vergeten. We zouden officieel samen gaan wonen per 01-06. Ik zit nog steeds te wachten op spullen die deze kant op zouden komen etc etc, Meer daan regelmatig heb ik er met hem over proberen te praten. Persoonlijk wordt ik hier mega onzeker van. De tijd die juist zo super zou moeten zijn is slapend voorbij gegaan. Het ontdekken van elkaar .. alles eigenlijk. Op dit moment ben ik echt zo onzeker geworden. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Een wondje snap ik, maar doe er iets aan. Zeker als het maanden duurt. Een doodzieke moeder snap ik helmaal. Maar zo doorsukkelen is ook geen optie lijkt me zo. Ik mis zo erg dat lichamelijke! En dat nu meer dan een jaar. En misschien snap ik het wel niet. Of verwacht ik nu te veel.
|
