| Geschreven door DOVANI, Op 11-06-2009 09:57 |
|
|
Ik praat er met anderen niet over maar diep van binnen heb ik een soort oer- verlangen naar vroeger.Het liefst zou ik alles van waarde om mij heen her- ijken, en opnieuw ontdekken...als het ware.In mijn ogen klópt het gewoon niet dat ouderen hede ten dage terzijde worden geschoven als ware zij oud vuil. Eigenlijk zou ik het dan heel hard willen uitschreeuwen; "wij zijn er ook nog, vergéét ons niet!"
In andere tijden was ik geëerd als wijze oude vrouw, raadgeefster of medicijnvrouw.Alleen al het feit dat je reeds jaren op deze aardbol doorgebracht hebt, en mensen iets kan vertellen over hoe of wat geeft toch een zekere status, me dunkt. Groot denker en dichter Lucebert zei het al ; "alles van waarde is weerloos" en zo voel ik me ook! Hede ten dage is het leven jachtig, pretentieus en emotieloos lijkt het wel...kijk eens naar kinderen, niet langer spelen zij buiten, hun leefwereld word grotendeels bepaald door schijn emoties van de game boys enzo! Niet langer dienen wij het leven, het leven dient ons...maar hoe lang nog? Er is geen respect meer voor moeder natuur en wat zij voortgebracht heeft, we zijn sufgepraat door alle media en klemgegeten door het overaanbod in supermarkten...maar ben ik de enige die daar naderend onheil in ziet...ziet dat dit niet voor eeuwig zo kan duren???
|
