| Ik ben boos op mijn vader |
Pa, Ik wil je al zo lang iets zeggen, maar ik kan het niet. Of ik kan het wel, maar ik durf het niet. En toch durf ik het wel, maar dan denk ik: ach laat maar zitten. Het is tenslotte al lang geleden allemaal. Maar toch wil ik je gewoon iets zeggen. Iets dat me al zo ontzettend lang dwarszit. Je zult het wel raar vinden, maar voor mij is het erg belangrijk om tegen je te zeggen, gewoon omdat ik daar erg veel behoefte aan heb. Pa, ik wil je zeggen, dat ik nog steeds heel - heel erg boos op je ben. Boos omdat je mij hebt laten stikken in mijn leven. Ik snap het niet. Waarom was je er niet voor me toen ik je zo hard nodig had? Ja pa, heel erg boos kan ik nog steeds op je worden. Zo oneerlijk om je zoon zo te laten zwemmen en tobben. Je zag me maar zei helemaal NIETS. Je wist het maar je deed helemaal NIETS. Je hebt me echt het gevoel gegeven dat je totaal NIETS om me geeft. Echt totaal NIETS. En dat heeft me heel erg veel verdriet gedaan. Ik wil het gewoon tegen je zeggen hoe ik me eronder gevoeld hebt. Ik weet dat ik je niet kan veranderen, dat hoeft van mij ook niet, maar ik wil zo graag dat je weet dat het me ontzettend veel pijn en verdriet gedaan heeft. Ik heb er nog steeds heel veel last van. Ik heb het weg willen stoppen, willen ontkennen, willen wegduwen, maar het komt steeds terug. Het maakt me ziek. Ik zeg het je daarom maar op deze manier. Het moet eruit pa. Ik wil je geen pijn doen of kwetsen, maar ik moet het kwijt. Sorry dat ik zelf ook zo lang stil geweest ben. En dat ik niet eerder eerlijker was. Ik was te boos om dat te doen. Nu kan ik het normaal tegen je zeggen. Pa, ik geef veel om u en daarom wil ik eerlijk zijn. Misschien is het voor u allemaal niet zo belangrijk, voor mij is dat het wel. Ik hoop dat je m'n woorden serieus neemt. Michel
|
