| Klopt het allemaal wel...? |
Hallo Allemaal, Ben hier regelmatig om iets te lezen, maar nu zit ik toch zelf met iets waar ik niet meer uit kom.... Ben nu 7,8 jaar samen met mijn vriendin/vrouw. We hebben een zoontje van 4. Ongeveer een jaar geleden, ging zij erg vaak naar de sportclub waar zij haar hele leven al lid van is. Het werden steeds langere dagen, ´s ohtends 10,11 uur de deur uit en ´s avonds rond een uur of 11,12 pas thuis. Het werd elke week later en later en op een dag, half 3 ´s nachts heb ik het huis verlaten (zoontje slapend in bed) om toch eens te kijken wat ze aan het doen was en ik heb haar betrapt terwijl ze met haar sportmaatje stond te klooien. Heb er ongeveer 15 minuten naar staan kijken (ik stond buiten dus niemand kon mij zien) tot ik goed misselijk was en ben toen op het raam gaan bonken en verteld dat ze er niet meer in kwam thuis. Na veel praten zijn we toch weer tot elkaar gekomen, dus weer vrolijk verder.... Ongeveer vier maanden geleden is er weer een nieuwe competitie ronde begonnen. Ik heb haar het vertrouwen gegeven en gewoon naar sport laten gaan. Ze is nu wel iets eerder thuis (9,10 uur ´s avonds) maar het zijn nog steeds hele dagen dat ze weg is naar de sportclub, ze vertrekt nog steeds ´s ochtends rond een uur of 10,11. Dit heeft drie maanden geduurd, welke voor mij zwaar waren, niet alleen sta ik er elke zaterdag alleen voor met die kleine, ook maak ik mij naturlijk zorgen, met in mijn achterhoofd hetgeen wat vorig jaar is gebeurd. Ik heb ik die periode ook een keer moeten werken en toen kon ik na mijn werk snel haasten naar de sportclub aangezien ze daar nog was, en ons kind ook, het was inmiddels wel al half 11 ´s avonds. Dus kind opgehaald en een paar uur later was ze pas thuis. En afgelopen zaterdag ging het helemaal mis. Ik ben 6 uur klaar met werken, en het liep iets uit omdat ik nog met een klant bezig was. Dus mis ik de trein naar huis, en moet 30 minuten wachten op de volgende. Dus ik dacht, geen sport vandaag, dus ze is thuis, ik wandel maar even een beetje de stad door, even beetje ontspannen. Ik mis dus ook de volgende trein, op zich geen probleem, totdat ze me belt en me begint af te snauwen: "Je werkt tot 6 uur en het is nou 7 uur" maw, waar ben je en waarom ben je nog niet thuis. Dit is bij mij volledig in het verkeerde keelgat geschoten, aangezien ik haar het vertroouwen en de vrijheid geef en voor een uurtje gaat ze zo reageren. Ik zou ook wel eens een zaterdag gewoon vrij, voor mezelf, willen hebben. Nu is inmiddels het niveau tot onder het nulpunt gedaald, alleen het hoognodige wordt gezegd, ik wacht ook gewoon totdat zij ermee komt, heb geen zin in dit gedoe, heb er ook helemaal niet om gevraagd. Ik vraag me wel steeds vaker af of ik alleen niet gelukkiger zou ziin, en was ons kind er niet was de beslissing makkelijk, maar ik zou mijn kind zo ontzettend missen dat ik veel slik. Nou ja, ze is ons kind nu naar een vriendin aan het brengen om daar een middagje te spelen, ik heb het vermoeden dat ze dat doet zodat we even de handen vrij hebben vor een goed gesprek. Als er nieuws is reageer ik wel even met een update. Julie in ieder geval vast bedankt, het werkt wel om het even van me af te schrijven.
|
