| Geschreven door Mirjam, Op 20-06-2009 19:48 |
|
|
Ik ben 45 jaar oud, vier jaar getrouwd en heb uit een eerdere relatie een dochter van 15 jaar. Mijn huwelijk gaat al jaren heel erg moeizaam en met de meest verschrikkelijke ruzies gepaard. Af en toe heb ik het idee dat ik niet meer weet wat normaal is en wat niet. Dan denk ik dat het allemaal aan mij ligt omdat ik op een gegeven moment er niet meer tegen kan en verschrikkelijk boos wordt. Dan ga ik tieren en razen tegen mijn man uit frustratie en woede. Ik voel me daarna altijd verschrikkelijk. Ik weet dat de reden dat ik boos wordt meestal gerechtvaardigd is. Ik word niet zomaar boos. Er gaat altijd een periode van irritaties over en weer en onderlinge spanningen aan vooraf. En dan zegt of doet mijn man iets waarvan het lijkt alsof hij het express doet. Dan scheldt hij me uit of zegt hij iets heel naars tegen mij waarvan hij weet dat ik er niet tegen kan. Dan word ik boos en vraag hem waarom hij zoiets zegt (of doet) en dan loopt hij altijd weg. Of hij gaat in bed liggen en trekt het dekbed over zijn oren. Of hij stopt zijn vingers in zijn oren. Ik blijf altijd met een vreselijk machteloos gevoel achter en daar wordt ik dan nog bozer van. En dan ga ik vragen waarom hij zo doet en uiteindelijk loop ik dus te tieren tegen hem. Soms denk ik weleens dat hij het er gewoon om doet. Dat het de bedoeling is dat ik zo boos op hem wordt. Maar waarom? Ik weet dat hij vroeger altijd gekleineerd is door zijn vader. Misschien heeft het daar mee te maken? Ik weet het niet.
De eerste jaren gingen deze ruzies zover dat er vaak spullen sneuvelden in huis. Ook is het in de ruzies weleens voorgekomen dat hij me schopte of iets naar me gooide. De politie is ook weleens aan de deur geweest. Nu vraag ik meestal of hij weg wil gaan, omdat ik weet dat we ruzie blijven maken als hij dat niet doet. Dan gaat hij de deur uit en blijft hij twee dagen weg. Dan gaat hij naar een hotel of in zijn auto slapen. Tegenwoordig bel ik hem zelfs ook niet meer als hij weg is.
Het klinkt heel stom als ik het zo opschrijf maar het is een vicieuze cirkel. Ruzie, weer goedmaken en een poosje rust en dan begint het weer van voor af aan.
Nu heeft mijn man een moeilijk karakter. Hij heeft geen vrienden, bijna geen hobbies, bijna geen contact met zijn familie. Hij vindt andere mensen meestal stom als ze niet zo makkelijk praten met hem. Hij heeft altijd opmerkingen, net alsof hij iedereen moet beoordelen. Zo kwamen we onze overbuurman tegen in de supermarkt en die knikte als groet. Niet enthousiast, maar ik denk dan dat iemand zijn dag niet heeft. Mijn man zegt meteen hardop "wat een stijve hark", zodat die man het wel moet horen. Zijn zussen hebben enkele jaren geleden ook gezegd dat als ik een relatie met hem wil, ik heel veel geduld moet hebben en dat hij moeilijk is. Maar verder hebben ze het niet ingevuld.
Eerlijk gezegd weet ik niet meer hoe het nu allemaal in elkaar zit. Is hij inderdaad te moeilijk om mee samen te leven of ligt het aan mij. Ben ik te snel boos. Ik ben zo onzeker geworden over alles en voel me zo ongelukkig. We halen het slechtste in elkaar naar boven toe denk ik. Ik heb al een paar keer gezegd dat ik liever wil scheiden in de hoop dat hij dat ook wil. Want ik kan de stap maar niet zetten. Ben bang voor een onzekere toekomst, een huis zal wel lukken maar ik heb totaal geen geld en ben momenteel werkeloos en kan ook geen fulltime baan aan door ziekte. We hebben een koopwoning waar geen overwaarde op zit en mijn man heeft gezegd dat als ik wil scheiden hij ook niet meer gaat werken. Wat moet ik in godsnaam beginnen als er ook nog schulden bijkomen.
Ik voel al heel lang geen liefde meer, niemand die naast me staat. Alleen maar ruzie en ergenis. Ik ben met iemand getrouwd die totaal niet bij me past. Hoe heb ik zo blind kunnen zijn, het leven lijkt inmiddels op een boze droom waar geen einde aankomt. Ik voel me gevangen zitten tussen mijn onvermogen om uiteindelijk de keuze voor mezelf te kunnen maken en mijn hoop dat het ooit beter zal gaan tussen ons. En het ergste van alles. Ik voel zijn pijn. Ook dat maakt dat ik maar niet kan weggaan.
|
