| ik ga het doen maar durf nog niet |
Ik heb al ruim 20 jaar een relatie, we zijn getrouwd en hebben geen kinderen. Ik ben niet trouw geweest, heb een tijdje geleden iemand ontmoet waar ik me heel fijn bij voel. Dacht dat het me in eerste instantie om de spanning ging en het gevoel nog niet zo afstotelijk te zijn dat er nooit iemand in kij belangstelling zou hebben, Relatie op die manier in stand te kunnen houden. Wat naief, ik ben gewoon van die ander gaan houden. Wie hou ik nu voor de gek, ik wil bij hem weg. Het enige dat me tegenhoud is het verdriet dat ik hem aan ga doen, daarvan breekt mijn hart echt.. wat ben ik toch gemeen en hoe kan ik hem dit aandoen. Hij is altijd goed voor me geweest maar onze relatie is al heel lang en langzaam aan het afgleiden naar de afgrond.. zeg maar broer en zus soms zelfs heb ik het gevoel de rol van zijn moeder over te hebben genomen, door altjd maar te willen ontzorgen . Ik weet dat hij het merkt dat ik aan het veranderen ben maar ik ontken het nog.. durf het gewoon nog niet te zeggen. Bah wat voel ik me een lafaard Het rare is dat ik me over de ander niet schuldig voel, dat zal wel door het verliefd zijn komen... Het enige dat me echt zeer doet is het verdriet dat ik mijn man ga aandoen als ik hem ga vertellen dat ik wegga. Daar krijg ik echt buikpijn van er zal zoveel veranderen voor hem..zijn zorgeloze leventje zal ineens niet meer zorgeloos zijn. En het erge vind ik dat het hem straks gewoon overkomt, zonder dat hij de kans krijgt er nu nog wat aan te doen ... dat hij uiteindelijk ook zonder mij kan dat weet ik wel, er zal alleen zoveel voor hem veranderen... alles wat lastig is los ik nu op dat moet hij straks zelf doen. Ik weet dat ik fout bezig ben maar ben wel blij dat ik het gewoon even van me af heb kunnen schrijven, erover praten kan ik niet met niemand. Ik zal straks weer opnieuw beginnen met het opbouwen van een leven terwijl ik altijd zo aan zekerheid dacht vast te kunnen houden. Ik hou ook nog van mijn man maar niet op een manier zoals dat zou moeten zijn tussen man en vrouw die als geliefden en maatjes met elkaar getrouwd zijn, dat is er niet meer vanuit mij eigenlijk al heel lang niet meer alleen hield ik mezelf voor dat het er wel nog was, vond het verschrikkelijk als ik eraan dacht dat we beide opnieuw moesten beginnen terwijl je al zo lang bij elkaar bent ik mocht niet alleen aan mezelf denken misschien zelfs wel dankbaar zijn en daarom mijzelf op de 2e plaats zetten. Zijn geluk was belangrijker als wat ik wilde of dacht Ik weet ook echt niet hoe ik het moet gaan vertellen, er is natuurlijk nooit een goed moment en moet ik hem vertellen dat ik iemand heb ontmoet, nog meer pijn en verdriet of laat ik dat onbesproken en vetel ik dat ik me niet meer gelukkig voel in de relatie en denk dat nu het moment daar is om zonder elkaar verder te gaan. Ik weet er is geen manier waarop je zoiets als positief kunt brengen en begrijpen zal hij het niet verwacht ik. Praten is nooit onze sterkste kant geweest en ik probeer al soms wat te laten vallen heel voorzichtig maar als ik dan de ongelukkige blik zie dan vind ik mezelf zo gemeen en ga ik verder zoals ik dat altijd gedaan heb, nee hoor niks aan de hand. En dan voel ik me nog ongelukkiger omdat ik niet eerlijk ben over wat ik voel naar hem maar ook niet naar mij Bah wat voel ik me klote hierdoor, kan ik leven met dit schuldgevoel, ik heb geen idee de tijd zal het leren
|
