Geheimen van Nederland

Op een keer kwam ik 's avonds naar het huis van mijn toenmalige vriend en zijn broer (ze waren huisgenoten) om mijn Kees te zien. Die was er niet. Zijn broer, ik noem hem Jan, was er wel. Hij vroeg mij waarom ik Kees wilde zien. Hij dacht dat het uit was en biechtte op dat Kees op stap was met een andere meid. Ik wist dat niet, maar schrok  er wel van. Toch was ik ook blij, want nu had ik een geldige reden het uit te maken. 

Ik kon altijd al zeer goed overweg met Jan. In een dronken bui had Jan mij al eens opgebiecht dat hij stapelverliefd op mij was. Toen schrok ik daar erg van en hij zei dat ik het gauw moest vergeten. Die avond heb ik wat tijd doorgebracht met Jan, gewoon om te praten. Er was toen nog niks aan de hand tussen ons. Later kondigde ik aan dat ik naar huis ging. Jan stond er op mij met de auto thuis te brengen. Bij mijn huis namen we afscheid. Hij vroeg of het ok was of hij nog eens wat van zich liet horen. Ik zei dat dat ok was. 

Enige tijd later, de relatie met Kees was beeindigd, heb ik met Jan afgesproken. Er waren nog spullen van mij die bij Kees lagen. Jan heeft mij geholpen die met zijn auto naar mijn huis te brengen. Na al het sjouwen heb ik hem een drankje aangeboden. Het werd erg gezellig. Hij was wel overduidelijk aan het flirten. Hij maakte opmerkingen als "die broer van mij is knettergek dat hij jou heeft laten gaan" en "jij verdient zeker veel beter dan Kees", waarmee hij uiteraard op zichzelf doelde. Ik had het door en het voelde goed. Ik besloot het spelletje mee te spelen. Totdat we ineens aan het zoenen waren. Maar het voelde goed.

Zo is het contact met Jan langzaamaan uitgegroeid tot een relatie. We hebben een zeer hechte band ontwikkeld. Er zijn in de loop van de jaren dat we samen zijn wat dingen gebeurd in mijn privé-leven. Ik heb zowel mijn ouders als mijn oudste zus verloren. Het was een heel zware tijd, maar toch wist Jan mij er uit te trekken en mij te helpen de kracht te vinden om door te gaan. 

En toen was het bijna 2 jaar geleden zover: ik was in verwachting. We hadden altijd nog een LAT-relatie en besloten dat het tijd werd ons te settelen. We zijn toen nog niet getrouwd, maar wel samen gaan wonen. Ons meisje heeft maar 3 maanden mogen leven. Ze had een hartafwijking en is daar helaas aan gestorven. Dit heeft ons beiden veel verdriet gebracht en heeft ons zowat uit elkaar gedreven. Toch weten wij altijd weer tot elkaar te komen. Vorig jaar trouwden we. De relatie tussen ons was nog nooit zo sterk. 

Voor zijn werk moet mijn man regelmatig naar het buitenland. Dat was al zo vanaf het begin dat ik hem kende. Dat is nog nooit een probleem geweest. Echter de laatste tijd had ik het gevoel dat er iets speelde, echter ik kon mijn vinger er niet op leggen.

De familie van mijn man heeft een vakantiewoning in eigendom in zuid Frankrijk, waar wij onze vakanties wel eens doorbrengen, ook verblijft mijn man er wel eens tijdens of tussen zijn zakenreizen door. Ook andere familieden maken gebruik van de vakantiewoning. 

De laatste tijd verbleef Jan vrij vaak in Frankrijk. Aangezien ik het ook erg druk had op mijn werk, stond ik er niet echt bij stil, totdat ik een keer op bezoek ging bij Kees, met wie ik inmiddels een goede vriendschapsband heb ontwikkeld. Kees is getrouwd met een goede vriendin van mij, ik noem haar Lisa. Tijdens dit bezoek merkte ik al dat Kees en Lisa mij voorzichtig aan het polsen waren over mijn man en zijn tijdsbestedingen in Frankrijk. Ik voelde al aan dat er niet goed nieuws ging komen, dus ik heb ook eerlijk gezegd dat ik eigenlijk geen flauw idee had wat hij daar aan het doen was en hoe het er met zijn werk voor stond.

Toen kwam het hoge woord er uit, Kees en Lisa waren een week daarvoor een weekend in Frankrijk in het vakantiehuis geweest terwijl Jan er ook was. Tijdens dat verblijf had Jan meerdere malen bezoek ontvangen van een zekere dame. 

De gedachte was al eens bij mij op gekomen, echter deze wilde ik niet accepteren en heb ik dus verworpen. Nu moest ik het toch onder ogen zien.

Jan zou de volgende dag thuis komen. Ik besloot hem te confronteren met wat ik wist. En toen kwam er nog meer aan het licht dan ik wilde weten. Ja, hij heeft een affaire met een vrouw gehad, maar, en dat vind ik ook heel erg, hij heeft een cocaineverslaving ontwikkeld. Hij heeft alles huilend opgebiecht en mij om hulp gesmeekt. Ik kon het niet, dus ben ik naar een vriendin gegaan en heb daar de nacht doorgebracht. De volgende dag was ik toch wel erg ongerust en ben naar huis gegaan. Daar trof ik mijn man aan, in zak en as. Wat hij wel had gedaan was dat hij had geregeld dat hij naar een afkickcentrum kon. Of ik op hem wilde wachten? Dit heb ik hem niet kunnen beloven. Hij is gegaan, is 4 weken gebleven en is toen weer thuis gekomen. 

Nu zijn we 2 maanden verder. Ik kan niet nader tot hem komen, maar ik kan hem ook niet verlaten. Het lijkt wel of hij hetzelfde voelt. We zitten in een impasse en lijken hier niet uit te komen. Ik geloof dat hij wat zijn verslaving betreft wel wakker is geschud en niet meer gaat gebruiken, maar kan hij mij ooit weer trouw beloven? Het knaagt aan me. Soms proberen we te praten, maar de ene keer loopt het uit op ruzie, de andere keer op huilen, een derde keer lukt het niet om te praten en kijken we elkaar alleen maar in stilte aan. Soms klampen we ons aan elkaar vast, maar waar is de weg terug? Ik wil dit niet opgeven, maar ik kan zo ook niet verder.