| Geschreven door Gerrit O, Op 15-09-2007 00:00 |
| Aantal keer gelezen: 2317 |
|
Ik ben sinds enkele jaren met pensioen en woon bijna 30 jaar samen met een Vriend die op 16-jarige leeftijd gehandicapt is geraakt veroorzaakt door een ernstig ongeval waarbij ook een dode is gevallen, Hij is nu 55 jaar oud. Door zijn Handicap is hij beperkt in z’n bewegingen, lopen moeizaam, rechterarm is slecht bruikbaar, trombose in rechterbeen en Hoofdklachten, alleen fietsen is hetgeen wat hij nog goed kan en doet daar ook alles voor om dat te behouden. Sinds enkele Jaren zijn wij verhuisd naar een lang verwachte woning, waar altijd al op gehoopt hadden. Sinds die Verhuizing is zijn toestand verslechterd. Hij had al vaak Hoofdpijn en gebruikt daar Paracetamol voor maar ook weleens Ibuprofen en Oxazepam voor de rust. Dit alles via de Huisarts. Ik maak me daarom mij toch Grote Zorgen om zijn Gezondheid. Hij zegt Gezond te zijn maar Ik zie een Zombie met allerlei Kwaaltjes die niet gezond te noemen zijn, een aftakeling die te snel gaat als geest en lichaam er de Brui aan geven. Denkt niet aan werkelijke gezondheid en grijpt naar elk denkbaar middeltje wat maar voor handen ligt! Wellicht ook een gevolg van het Ongeval van destijds. Allerlei pillen slikt die elkaar tegenwerken en daardoor weer andere klachten ontstaan. Zich tekort doet en een goed leven in de weg staat en ook aan eigen leven weinig waarde hecht, Bij commentaar daarover altijd "zeur niet" te horen krijg. Een Dominante eigenwijze mentaliteit een Hoofdrol speelt. Eigenbelang belangrijker is en daar volop mee bezig is. De weinige aandacht aan andermans zaken welk voor die ander belangrijk zijn. De presentatie lokt daardoor ook geen Bezoekers. De Belevingswereld is ergens in de Tienertijd blijven steken. Hij sluit zich op in z’n eigen wereldje. De levenswijze ook nog eens negatief en Gedrag eigenlijk niet normaal is. Geen grond voor een lang vooral gezond leven. En dat was toch wel de bedoeling. De hoop is met elkaar oud te worden maar dan wel op een gezonde manier ! Hij Laat niet weten wat hij voelt en dwarszit en praat er niet over en vooral hij DOET er niets positiefs mee. Maar praat wel vaak over de zelfde dingen die toch met z’n eigen wil te maken heeft. Zijn mijn zorgen gegrond ? Wat is hierover uw conclusie ?
Geschreven door: Gerrit O
|
