| Geschreven door Sven, Op 30-06-2009 13:28 |
|
|
Jaren geleden ontmoette ik tijdens een vakantie het meisje dat ruim een jaar later mijn vrouw zou worden. Een serieuze, 25-jarige studente. Geen fotomodel, wel enorm lief. Hartstikke goed, zou je zeggen. Best wel. Maar ik had één ding over het hoofd gezien: ik kwam uit Nederland, zij uit het voormalige Oostblok.
Drie weken na die bewuste vakantie ging ik voor de eerste keer bij haar op bezoek. Ik werd vriendelijk onthaald door haar familie. Een maand daarna bracht ze 'n tegenbezoek. Mijn familie gedroeg zich verschrikkelijk. Mijn moeder keek haar nauwelijks aan en mijn vader nam mij apart en vroeg 'hoe ik dacht dit meisje te kunnen onderhouden'. Ik was 26, had mijn opleiding afgebroken en werkte freelance. Ik woonde nog thuis. Eigenlijk had ik bitter weinig levenservaring. Ervaring met serieuze relaties had ik al helemaal niet.
Toch liet ik mij niet intimideren. Er volgden enkele maanden van heen-en-weer reizen en natuurlijk schreven we talloze e-mails, brieven, zelfs faxen, en zaten we uren aan de telefoon. Gezien de gespannen situatie werden onze conversaties echter al snel ernstig van toon --- het leek wel alsof mijn ouders al de blijdschap die je in zo'n prille relatie zou moeten verwachten uit ons zogen. En eigenlijk niet alleen mijn ouders; vrijwel iedereen in mijn omgeving reageerde negatief. Collega's spraken over Oost-Europese vrouwen alsof ze allemaal hoer zijn - sommigen waren zich niet bewust van het feit dat mijn vriendin Oost-Europees was - en zogenaamde vrienden lieten bij al snel barsten.
Tegen het einde van het jaar had ik niemand meer. Ik zat moederziel alleen op mijn zolderkamertje te denken aan mijn grote liefde duizend kilometer verderop. Kort daarna brak de revolutie uit. Toen mijn ouders haar tijdens een volgend bezoek aan Nederland opnieuw schandalig behandelden besloot ik per direct uit huis te gaan. Ik kon een kamer huren in een naburige gemeente en een week later kon ik daar mijn intrek nemen. Mijn vriendin was zo goed als afgestudeerd dus kon veel bij mij zijn. Een aantal werkgevers had al interesse in haar getoond dus het geluk leek eindelijk met ons.
Wat wij ons - naief als wij waren - echter niet hadden gerealiseerd is dat zij - haar land was destijds nog geen lid van de EU - werkvergunning nodig had. In een multicultureel land als Nederland zou dat zo worden afgegeven... dacht ik. Niet dus. De procedure duurde zo'n anderhalf jaar. Al die tijd kon mijn vriendin - universitair geschoold en enorm ambitieus - niets doen. Ik zag haar verpieteren. Toen wij trouwden ging het al behoorlijk slecht met haar. Korte tijd later vonden de aanslagen in de VS plaats en dook de wereld - en dus ook Nederland - in een recessie. Toen haar werkvergunning eindelijk was afgegeven, hadden de werkgevers van destijds geen interesse meer.
De jaren daarna was ze gedwongen werk te accepteren dat ver onder haar niveau lag. Ons leven samen voelde als een strijd. De spanningen werden ons regelmatig te veel en de ruzies waren hevig. Veel huilen, schreeuwen... maar we maakten het altijd weer goed. Na een paar jaar leek het ons wat beter te gaan. Ze had inmiddels werk gevonden dat aardig in haar straatje paste en ook mijn carrière ontwikkelde zich voorspoedig.
Maar toch... iets klopte niet. Een gevoel van verdriet bleef ons achtervolgen. Ze kon haar draai in Nederland niet vinden en uiteindelijk belandde ze op een punt waarop ze een einde aan haar leven wilde maken... en ik eigenlijk ook. We raakten beiden ernstig overspannen en maandenlange therapie bleek noodzakelijk. Haar depressie was zelfs zo erg dat ze zelfmoord wilde plegen. Haar zelfbeeld bleek totaal in de vernieling te zijn geholpen. De studente van toen was verworden tot een zielig hoopje.
Eenmaal genezen verklaard waren we inmiddels de 30 gepasseerd en nog altijd kinderloos. Dit leek het moment waarop we misschien eindelijk konden gaan leven zoals een 'gewoon' stel. We hebben het niet afgewacht. We hadden schoon genoeg van dit land (waar de politiek zich vooral bekommert om PvdA-stemmende Marokkanen terwijl Oost-Europeanen in Rotterdam een brief krijgen of ze alsjeblieft willen opsodemieteren omdat er zogenaamd geen werk meer voor hun is) en zijn geëmigreerd naar de andere kant van de wereld.
We zijn nu zo'n 10 jaar samen en al zijn we niet rijk, hebben we helaas geen kinderen en moeten we keihard werken om het hoofd boven water te houden, feitenlijk lacht het leven ons toe. Maar nu begin ik te denken: was zij wel de ware? Was het wel verstandig om met haar te gaan? Was ik überhaupt ooit verliefd?
Al was ik het ooit, nu ben ik het zeker niet. We zijn maatjes, goede vrienden, ik heb het gevoel dat ik geen dag zonder haar kan en zou voor haar door het vuur gaan. Maar soms.... soms lijkt het me heerlijk helemaal overnieuw te beginnen... soms lijkt het me heerlijk écht verliefd te zijn en samen te leven met een Hollandse meid, gezellige familie om mij heen te hebben en een grote groep vrienden.
Soms sta ik op het punt bij haar weg te gaan. Ik schaam me diep.
|
