| echte liefde? |
Ik heb al bijna 9 jaar een vaste relatie met mijn vriend met wie ik ook twee kinderen heb van 5 en 7 jaar oud. Onze relatie gaat niet altijd over rozen. Sterker nog het is jaren lang alarmerend geweest, compleet met huiselijk geweld. Het laatste half jaar gaat alles bijhoorlijk beter. Ik word niet meer geslagen en slechts zelden uitgescholden. Alhoewel me dat eigenlijk al te veel is. Verder zijn er allerlei problemen steeds meer opgelost. Een stijgende lijn maar nog steed's is het niet ideaal. De liefde stroomt niet vanzelfsprekend. We houden wel veel van elkaar maar hebben allebei een problematische achtergrond. Onlangs ben ik terwijl hij op de kinderen passte samen met een gemeenschappelijke vriend naar een feestje gegaan. Het was een illegaal feestje in de duinen. Heel spannend allemaal. Lekker buiten in het zand hangen. Daar ontmoette ik een man die ik al vaker had gezien maar nooit had gesproken. Hij lachtte naar me en ik zei tegen hem ( ik wsa een beetje dronken ) "Als je zo naar em lacht moet ik je wel zoenen." Voor ik het wist waren we aan het zoenen geslagen afwisselend met elkaar lieve dingen zeggen. Met mijn vriend zoen ik niet zo vaak, Het lijkt alsof hij daar allemaal geen zin in heeft. Ook de sex zit al tijden op een lauw pitje. Ik heb hem gezegd dat ik zo snel mogelijk weg moest omdat ik ook een vriend heb. Dat heb ik ook gedaan. Ik was bang dat het anders onherroepelijk verder zou gaan en we opns ergens verder op zouden terug trekken. In eerste instantie was ik blij met die beslissing, maar ik doe ondertussen niks anders meer dan aan hem denken en twijfelen aan mijn relatie. Ik ben tot over mijn oren verliefd. Om niks eigenlijk, om een zoenpartij. Deze week was er een meerdere dagen durend festival begonnen en ik hoopte dat hij daar ook zou komen. Eigenlijk verwachtte ik dat min of meer. Ik loop mezelf heelmaal gek te maken door de hele tijd naar hem te zoeken. Hij is dus niet gekomen. Misschien vandaag of morgen, maar ik word helemaal gek van het zoeken. Ik wil hem zo graag zien . Ik ben niet meer meester over mezelf. Ondertussen wordt het steeds minder een geheim. Ik kan mijn mond er niet over houden. Een aantal mensen heeft me ook zien zoenen en bovendien hoop ik hem te vinden. Misschien komt het wel uit. Mischien weet mijn vriend het zelf al. Het maakt me eigenlijk weinig uit. Zo gek ben ik nu geworden. Ik heb al op hyves gezocht. Ik kan hem niet vinden. Ik kan mischien via via wel hem vinden, maar iedereen weet dat ik een relatie heb en ik wil ze niet opzadelen met een geheim tegenover mijn vriend. Gisteren is alles nog erger geworden. Het was mijn beurt om te mogen blijven op het festival en mijn vriend ging naar huis met de kinderen. Ik werd al snel behoorlijk dronken en gefrustreerd omdat degene op wie ik zo verliefd ben geworden er niet was. Ik liep maar te zoeken en te zoeken en praatte mijn mond voorbij tegen een kennis waarvan ik verwachtte dat hij me misschien in contact met hem kon brengen. Ik dronk nog meer. Ik heb zelfs geblowd, terwijl ik daar al twee jaar mee gestopt was. Uiteindelijk ben ik los geslagen en heb me laten verleiden tot sex ergens in een steegje met een veel jongere jongen die ik ken, wel aardig vind en ook wel aantrekkelijk vind maar verder niks. Het was meer mijn frustratie afreageren Vandaag de kater. Een nog grotere drang om die man waar ik verliefd op ben geworden te gaan zoeken. Nog twee dagen festival te gaan. Zou hij nu eindelijk komen. En wat dan? Vanavond is het mijn vriends beurt om te blijven en morgen weer de mijne. Zal ik hem dan gezien hebben. Hopelijk wel dan weet ik waar ik aan toe ben: Of de liefde een bevlieging bleek of dat het misschien niet wederzijd is . Dat zou misschien het beste zijn alhoewel ik daar nog wel van zou balen. En wat als hij niet komt dan kan ik het niet loslaten en zal ik mezelf nog meer beschamen door naar hem op zoek te gaan. Als hij van anderen hoort dat ik zo hoteldebotel verliefd op hem ben zal hij me ook wel vreselijk obsessief vinden. Dat vind ik van mezelf in ieder geval ook. In ieder geval zal ik over mijn relatie moeten gaan nadenken, maar dat heb ik al zo vaak gedaan en het ging juist beter. Ook speelt er door mijn hoofd dat ik teveel bevestiging nodig heb. Ik voel me nl best wel lelijk oud en dik geworden en geniet ervan als mannen me nog steed willen. Ik besef ook dat dat geen compliment is want sommige mannen willen iedereen wel. Als vrouw is het nooit moeilijk om een sexpartner te vinden. Wat ik nou zou willen: Dat is natuurlijk de vraag. Ik weet het echt niet. Ik wil gewoon heel graag een romantische liefde zonder al te veel grote problemen. Dit blijkt moeilijk te verwezenlijken met mijn huidige parter. Misschien is er al teveel gebeurd. Hopelijk kan iemand me helpen met een verhelderend inzicht.
|
