| Mijn vriend heeft al een kindje.... |
Ik ben een vrouw van 38 en ben zwanger van mijn (ons) eerste kindje. Na een jarenlange stuggle met relaties, gezondheid en geld, heb ik eindelijk mijn langverwachte droom in vervulling zien gaan. Ik heb een fantastische vriend, de vader van ons aanstaande kindje en heb NET mijn studie afgerond, waar ik op latere leeftijd aan begonnen ben. Het was niet makkelijk, mijn leven. Mijn voorgaande vriendjes belazerden me of durfden geen vaste relatie aan te gaan. EINDELIJK had ik "hem" dan gevonden... wat was ik gelukkig... Toen we elkaar net een paar weken kenden, kwam er een meisje aan de deur en vroeg of mijn vriend thuis was. Ik vroeg haar naam en vertelde het aan mijn vriend (die was toen niet thuis dus). Oh, ze komt weleens langs omdat ze problemen heeft met haar relatie. Een week later kreeg ik een droom. Ik droomde dat datzelfde meisje voor mijn vriends deur stond om te vertellen dat ze zwanger was. Ik vertelde de droom aan mijjn vriend .... en hij moest erom lachen.... Een half jaar later... Ik was net klaar met mijn stage en was drie maanden zwanger. Ik kreeg een voicemailbericht.... "hallo, je kent mij niet.. ik ben de zus van... en ik wilde even zeggen dat ik het niet langer aan kan zien dat mijn zusje met tranen in haar ogen naar haar dochtertje kijkt, en dat HIJ.... voor JOU heeft gekozen en zijn eigen kind in de steek laat"........... klik.......... Ik heb hem er natuurlijk mee geconfronteerd.... en het klopte. Hij had een dochtertje van anderhalf.... die was gekomen uit een "sexrelatie" die hij met het meisje (van de droom) had gehad. Alles was ruim voor mijn tijd gebeurd.... maar toch... ik kan je niet uitleggen wat ik toen voelde. Ik was zooooooooo ontdaan van het hele verhaal... het heeft me maanden gekost om van mijn zwangerschap te gaan genieten, wetende dat ik niet de eerste "moeder" was van zijn kind. Het meisje in kwestie, heeft hem destijds verzekerd dat ze de pil slikte, maar die slikte ze bewust niet (vertelde mij ook, want ze had al eerder een miskraam gehad). Mijn vriend en ik praatten erover en ze besloten het weg te laten halen. Het meisje had immers al een relatie en mijn vriend wilde GEEN relatie met haar en ook (nog) geen kinderen! Er was een tijd radiostilte en het bleek dat ze het kindje toch graag had gehouden. Ergens in augustus 2007 is het geboren. Hij kreeg een smsje. Een jaar later ging haar relatie uit en ging ze mijn vriend bellen voor ieder wissewasje... of ze wel ging bellen op haar verjaardag... dat ze naar de dokter was geweest... welke school moet ze nu kiezen etc. Toen mijn vriend wederom aangaf dat hij geen vaderrol wilde vervullen (ze hadden dit ook afgesproken, geen alimentatie, geen bezoekjes, enkel een telefoontje met haar verjaardag), ging ze MIJ bellen. Huilend aan de telefoon... dat haar dochter toch OOK een liefdevolle vader verdiende. Natuurlijk verdient ze dat... maar jij hebt er voor gekozen het zo te doen.. bovendien had je een relatie, nu ben je alleen... dat zal wel niet meevallen.... maar krijg eerst je eigen leven op orde en wees een lieve moeder voor je kind, ik kan hem niet dwingen je kind te willen zien. Ik heb mijn vriend ook gezegd dat ik hem niet zou tegenhouden als hij WEL contact met dit meisje wil opbouwen, maar hij wil het NIET. Hij heeft bewust voor mij en ons kindje gekozen... misschien in due time... Nu eist ze een DNA test (zogenaamd om haar ex van haar kindje weg te houden, die het kind heeft erkend, denkende dat het ZIJN kind was!). Mijn vriend wil haar wel helpen, maar geen verdere verplichtingen die hieruit kunnen voortvloeien. Nu heeft een advocaat een verklaring gemaakt waar dit in staat, met de vraag of hij de DNA test wil doen. Hoewel ik beide partijen kan begrijpen, het kind er niets aan kan doen, ik het eigenlijk wel heel erg vind dat mijn vriend zo over zijn kind denkt...... Hij natuurlijk destijds een condoom had kunnen gebruiken... zijn verantwoordelijkheid had moeten nemen, de wetenschap dat dit kindje ook in ons leven gaat komen (later).... het valt allemaal niet mee.. .en zeker niet nu ik zelf ons eerste kindje verwacht. Misschien als hij ons kindje leert kennen, hij later ook wel zijn andere kind wil gaan zien. Ik mag natuurlijk niet egoistisch zijn en denken dat ik dat liever niet wil... maar het is zijn keuze... OOK als hij het niet wil. Wat vinden jullie?... Als je iets nou niet voelt.... niet gekozen hebt voor iets...... en je belazert voelt (omdat ze het zo gepland heeft, vermoedelijk ook nog om van haar ex af te komen... schandalig)..... Graag jullie reactie op dit hele verhaal.
|
