| Geschreven door marloes, Op 04-07-2009 18:41 |
|
|
Ik hoop eigenlijk, na mijn verhaal gedaan te hebben wat bruikbare tips te krijgen.
Sinds twee maanden heb ik een relatie met een man. Ik heb hem ontmoet via een relatiesite.
Toen ik hem voor het eerst ontmoette dacht ik dat mijn wereld op z'n kop stond. Wat een heerlijke man!
Knap, intelligent, spreekt mooi, stem.. heerlijk!
Zelf ben ik ook nog jong, 24 en ik zie er goed uit, maar hij paste perfect in mijn plaatje.
Dezelfde avond gingen we, vanuit mijn woonplaats, naar zijn woonplaats.
We gingen daar naar kroegjes en dronken een paar drankjes. Het werd erg gezellig en we voelden ons ook enorm tot elkaar aangetrokken. Dit moest hem wel zijn!!
In het begin van onze relatie merkte ik al dat hij bazige trekjes had. Hij praatte over mensen, voornamelijk over vrouwen, alsof het objecten waren en allemaal even dom. Ook mijn vrienden, dat waren "te" blije figuren die geen inhoudt hadden. Als ik een van hen aan de telefoon had praatte hij door ze heen en maakte nare opmerkingen achteraf. Mijn vrienden en ik zijn heel lief voor elkaar. We hebben al veel gedeeld en de band tussen ons is best sterk. Ik schrok in eerste instantie van zijn verhalen maar ik dacht dat het wel bij zou trekken. Mijn vrienden spraken hun zorgen uit toen ik niet meer zoveel thuis was en eigenlijk al bij hem ingetrokken was. Ik zag ze niet maar ik belde wel af en toe om mijn blijdschap over mijn relatie met hen te delen. Toch voelde ik gemis maar het werd overstelpt met het idee van 'het komt wel weer'.. We gingen nog maar vier weken met elkaar..
Steeds baziger werd hij. Hij verwachtte dat ik zijn huis opruimde en dat ik in huis zou blijven tot hij weer thuis kwam. Wat ik wilde was alleen maar dom en veel te blij, dat mocht niet. Een voorbeeld hiervan is dat ik graag op een terras zit met vrienden. Hij snapt niet dat ik het beleef als een veilig samenzijn met mensen om wie ik geef en zij om mij.
Langzamerhand was er wel iets meer mogelijk. Ik praat nu over een tijdsbestek van ongeveer een maand. Ik kon weer vriendinnen opzoeken en werken als ik dat wilde. Werken mocht ik alleen in de zorg, daar liepen geen concurenten rond, Ik kreeg ook complimenten over hoe goed ik het deed. Hij vond dat daar mijn toekomst lag.
Inmiddels ging mijn studie, wat trouwens al slecht ging steeds minder .... Ik ging af en toe nog naar school.
Op een dag werd ik wakker in zijn donkere huis. Op een of andere manier maakte ik me zorgen over mezelf. Onzekerheid trof me steeds vaker terwijl ik dit niet zo heb ervaren in andere relaties.
Ik liep naar de computer waarin ik me liet leidden door mijn vingers. Zijn mailbox...
In een keer raak! Bovenaan stond een mailtje die ik aanklikte....
De rillingen liepen over mijn schouders... Een foto van een meisje? Pikant? ... Niet meer dan een foto..
Toch klikte ik het mailtje wat daarvoor ontvangen was aan... Dit keer was het een gesprek waaruit af te leiden was dat hij zou afspreken met haar. De mailtjes waren verstuurd vanuit zijn werk.
Op dat moment voelde ik alleen maar afschuw. Hij verbood mij om met mannen om te gaan, we hadden een serieuze relatie en nu dit??
Toch bleef ik rustig. Ik belde mijn broer en daarna hem. Ik vroeg met een rustige stem wat het te betekenen had.... Hij was in paniek! Dit had ik niet mogen lezen!
Hij sprintte vanuit zijn werk naar huis maar ik had mijn spullen al gepakt, inclusief konijntje...
Het betekende niks en ze was een collega van een collega van zijn vorige werk. De bevriende collega wist van zijn nieuwe relatie maar vond deze vrouw geschikt voor hem. WAAROM ZEI HIJ NIET DAT HIJ HET LEUK HAD MET MIJ??
Ik werd opgehaald door mijn broer en nam me voor niks meer met hem te beginnen. Hij had verzaakt...
Toch stond hij dezelfde avond op de stoep. Smeekbedes had ik vooraf al gehad aan de telefoon. Blijkbaar was mijn zelfrespect ver te zoeken en mijn hoop op een leuke spannende relatie groter. Ik nam hem terug.
De eerste weken vertrouwde ik hem maar ik merkte wel dat ik hem wilde controleren. Inmiddels kon ik niet meer in zijn mailbox kijken, dat was maar goed. Hij zou toch voortaan beter opletten dat hij de mailtjes direct wiste.
We deden best leuke dingen. We gingen varen samen. De relatie leek weer een toppunt bereikt te hebben ondanks alles. Het duurde niet lang...
Ik voelde me steeds minder bij hem. Als ik iets wilde vertellen, jeugdherinneringen, iets over vriendinnen (vriendschappen met mannen waren al afgezworen, die geilden toch alleen maar op me), het waren allemaal maar domme koeien. Ze huilden en zeurden alleen maar en die jeugdherrinneringen negeerde hij maar.
Ik wist ook dat hij me naar beneden haalde.. maar ik liet het op een "vreemde" manier toch toe.. Niet dat ik er niet op reageerde.. maar toch..
Als we ergens naartoe gingen waren we er maar even. Hij trok steeds zijn eigen plan. Wat hij wilde gebeurde gewoon.
Op een gegeven moment merkte ik aan mezelf dat ik me zo liet beinvloeden door zijn humeur.. wat vaak snauwerig was, zeurderig en mateloos geirriteerd, kon ik niet meer. Ik barste steeds vaker in tranen uit. Ik ben een redelijk mens maar ik zag steeds geen uitweg.
Wat ook meespeelde was dat hij rijke ouders heeft. Hij kijkt neer op het gewone volk. Van vriendinnen van mij zei hij dat hij hen niet eens voor zou durven stellen aan zijn moeder. Ze waren te lelijk. Ik was zo'n mooi exemplaartje, heb ook een goede achtergrond. Ik mocht. Net of het een privilege is om bij zijn familie te horen. Beste mensen verder maar geld zegt me nou ook niet zoveel.
Ik studeer "zogenaamd" nog en ik heb niet een groot inkomen. Hij heeft een dure auto waar steeds in geinvesteerd moet worden. Benzine moest ik meebetalen als we ergens heengingen, op zijn initiatief! Ik had die ideeen niet, hij wilde daar heen!
Toen bleek dat hij graag drugs in zijn leven introdiceerde, en dan heb ik het over coke, werd ik steeds minder gevoelig voor mooie woordjes en smeekbedes. Hij wilde wel erg vaak die onzin gebruiken en ik ging steeds vaker in gevecht om mijn weekend leuk te houden zonder die rotzooi.
Het spookt steeds door zijn hoofd. De dealer waarvan hij koopt noemt hij zelfs een vriend en hij sprak in het verleden vaak met hem af om de stad in te gaan.
Nog steeds duurt de ellende voort. Doordat ik me eerst goed kon redden met mijn inkomen en nu wordt het steeds moeilijker. Het werk komt me niet aanwaaien natuurlijk maar ik doe mijn uiterste best om niet afhankelijk te worden.
Ik weet het even niet meer. Ik ben even uitgetypt, en blij dat ik even wat op kon schrijven.
Misschien reacties van jullie kant. Ik zie ze graag tegemoet.
Liefs, Marloes
|
