Geheimen van Nederland

Mijn vriend had een kameraad (willem) die helemaal aan de grond zat en zijn huis uit was gezet. Joe vroeg mij of ik er mee akkoord ging dat wij Willem een tijdje onderdak boden. Ik vond dat niet erg. Ik was erg op Willem gesteld, hij had het gewoon niet zo handig aangepakt met zijn financien de laatste tijd, maar ik vond dat ik hem daarom niet mocht veroordelen. 

Zo gezegd zo gedaan. Willem heeft in totaal 3 weken bij ons gewoond. Toen heb ik hem er uit geschopt. Ik heb hem namelijk die laatste middag betrapt toen hij mijn dagboeken zat door te lezen. Terwijl ik hem op heterdaad betrapte, maakte hij ook nog allerlei kwetsende opmerkingen over wat hij had gelezen. Ik wist niet dat ik zo kwaad kon worden, maar het was alsof ik boven mezelf uit steeg. Ik heb hem er bijna letterlijk uitgeschopt en heb zijn spullen er achteraan gesmeten.

Joe was op dat moment voor zijn werk naar een informatiebijeenkomst. Hij zou pas 's avonds laat thuiskomen. Ik besloot hem alvast even te bellen om te vertellen wat er gebeurd was. Ik kon hem helaas niet bereiken. Ik heb het nog een paar keer geprobeerd, maar nog steeds kon ik hem niet bereiken. Ik ergerde me een beetje, maar dacht: dan wacht ik wel tot 'ie thuis komt.

's Avonds laat, het was al 12 uur geweest, kwam Joe eindelijk thuis. Ik lag al in bed. Toen ik hem hoorde was ik erg opgelucht en blij. Hij was dat niet. In tegenstelling: hij was woedend. Hij kondigde aan dat hij alleen even kwam om wat spullen te pakken. Hij verweet me dat ik egoistisch was om Willem weg te sturen, hij zei dat hij erg teleurgesteld was in mij. Ik kreeg niet eens de kans uit te leggen wat er was gebeurd. Wat wel duidelijk was, was dat Willem aan Joe kennelijk een geheel andere versie heeft verteld. 

Kwart voor 1 's nachts en ik was weer alleen. Verbijsterd, kwaad, verdrietig. Radeloos. De tijd ging voorbij, 1 week, 2 weken, 3 weken. Mijn trots weerhield mij om contact met Joe te zoeken. Ondertussen taal noch teken van hem. Maar het besef groeide wel dat iemand die mij zo had behandeld, mij overduidelijk niet verdiende. In de 3e week heb ik alle spullen van Joe ingepakt en bij elkaar gezet. En ja, aan het eind van de 3e week stond hij op de stoep. Om zijn spullen te halen. Maar ik zag ook iets anders in zijn ogen. Spijt? Schuld? Hij was met een vrachtwagentje. Toen hij alle spullen had ingeladen kwam hij nog even naar me toe. Hij zei dat hij zich ontzettend schaamde, dat het zo beter was en dat ik beter verdiende dan hem. Toen is hij weggegaan. Ik bleef achter met een dubbel gevoel. Wat had er toe geleid dat hij tot inkeer was gekomen? Ik heb geen flauw idee.

Deze vraag bleef maar door mijn hoofd spelen. Na een paar maanden was ik er nog niet mee klaar en besloot ik hem op te zoeken. Hij was weer in zijn oude appartement getrokken. Ik belde aan, hij was niet thuis, maar er deed wel iemand open, een vrouw ongeveer van mijn leeftijd. Ze stelde zich voor als Marion, de vriendin van Joe. Ze was heel vriendelijk en vroeg of ik een vriendin was. Ze nodigde me binnen uit en zette een kop thee. Al die tijd had ik een zeer onwerkelijk gevoel, alsof ik droomde. Toen ze het kopje thee voor me neerzette, vroeg ik hoe lang ze Joe al kende. Al 2 jaar, zei ze. Dat was dus langer dan dat ik hem kende. Toen keek ze me aan en zei: of ben jij ook een vriendinnetje van hem? Ja, toen heb ik het er maar uit gegooid. Het was heel raar, net alsnof we bondgenoten waren. Ik heb mijn hart uitgestort en zij bekende dat ze tegen de tijd dat Joe bij mij in kwam wonen al een vermoeden had gekregen omdat ze hem bijna nooit meer zag. Maar ze had dat afgedaan als: de relatie staat op een laag pitje. 

Marion zou met Joe lunchen. Ze stelde voor om hem met ons beiden te confronteren. We gingen naar het restaurant waar zij Joe zou ontmoeten, ongeveer een kwartier voor de afgesproken tijd. Ik was bloednerveus. En ik vond het zo raar, zat ik zomaar in een restaurant met mijn rivale notabene alsof we de beste vriendinnen waren. Toen zagen we hem, nietsvermoedend, in de verte aankomen. God, zijn gezicht toen hij ons beiden zag zitten, dat zal ik nooit vergeten. Hij brak zowat zijn benen om het restaurant weer uit te komen. Marion en ik kregen allebei de slappe lach, we gierden het uit. Toen we uitgelachen waren, huilden we allebei. Na de lunch heb ik afscheid genomen van Marion. Haar heb ik nooit meer gezien. Joe ook niet, ondanks diverse toenaderingspogingen.

Nu ben ik gelukkig met een andere man. Hem heb ik ongeveer een half jaar geleden leren kennen. We doen het rustig aan, maar het gaat hartstikke goed.