| (hopeloos) verliefd ? |
Al maanden ben ik (hopeloos) verliefd op een jongen die ik eigenlijk helemaal niet zo goed ken. Ik ken hem eigenlijk alleen van zien. Hij heeft altijd bij me in de buurt gewoond. We zien elkaar niet of nauwlijks, en toch heb ik steeds het gevoel dat ik hem niet kan laten lopen. Het begon ongeveer 1.5 jaar terug. Ik kwam de jongen tegen in de stad, en vanaf die dag is hij niet meer uit mijn gedachten geweest. Op een dag kwam ik hem weer tegen, maar zag ik het wat te laat. Ik hoorde hem mijn naam noemen, tegen zijn vriend. Ik heb toen een mail naar hem gestuurd om te zeggen dat ik hem iets te laat had gezien, om zo met hem in contact te komen. Mailtjes gingen een paar keer heen en weer. Toen heb ik hem een tijdje niet meer gesproken. Na een tijd kwam ik hem tegen op een feestje.(van mijn eigen fam.) We hebben elkaar toen kort gesproken. Hij zei niet zo veel, maar bleef vaak wel van een afstand kijken. Hij was er ook niet zo lang. De dag na het feest heb ik hem weer een mail gestuurd, om te vertellen dat ik het erg jammer vond dat hij zo snel weg was. Daar reageerde hij niet op. Ongeveer 3 maanden later zagen wij elkaar weer, op een ander feest, en sprak hij me ( na de hele dag niks tegen elkaar gezegd te hebben) aan. Al die tijd dat we op het feest waren, ontweken we elkaar alleen maar, en keken we elkaar alleen maar aan. Toen hij me plotseling aansprak, vertelde hij mij dat hij zijn mail niet zo vaak bekijkt, en dat hij het bericht pas laat had gelezen. Toen raakten we eindelijk in gesprek. Dat voelde goed. Hij vertelde zelfs dingen over zijn overleden vader. (waar hij het erg moeilijk mee heeft) Ik wist dat hij het daar niet zo vaak over had, en dat hij op dat moment niet helemaal lekker in zijn vel zat. Ook dacht ik dat dat wel de rede zou zijn dat hij niet zo veel op mijn berichten reageerde. Op een gegeven moment vroeg hij om mijn nummer. Ik gaf 't natuurlijk meteen. Toen hij naar huis ging, smsten hij mij nog geen 10 min. later, om te vragen of ik langs wilde komen. Ik had op dat moment helaas mijn telefoon niet bij me, dus ik reageerde pas toen ik thuis was. Toen was het helaas al te laat om nog weg te gaan. Maar ook om een reactie van hem terug te verwachten. Ik heb toen weer ongeveer 3 maanden niets meer van hem gehoord. Ik denk dat hij dat smsje gewoon in een opwelling stuurde, en dat hij er de volgende dag helemaal niet meer mee bezig was. Een familielid van de jongen vertelde mij, dat hij echt iemand nodig had, die hem eens naar buiten moest trekken, en dat ik dat heel goed zou kunnen. Zij is namelijk op de hoogte van mijn gevoelens voor hem. Hij sluit zich alleen maar af van de wereld. Ik durfde eigenlijk geen stap meer te zetten, maar ik stuurde hem maar een sms. Daarin vroeg ik of hij iets met me wilde afspreken, waarop ik vrijwel meteen een reactie terug kreeg. In zijn sms vertelde hij dat hij het leuk zou vinden, maar er niet aan toe was. 'Het ligt aan mij, en niet aan jou', zei hij. Nu bijna een week terug, zag ik hem weer op een feest (van zijn fam), en zeiden we opnieuw niets tegen elkaar. Het was duidelijk dat hij niks met het feest te maken wilde hebben, want hij zat alleen maar binnen. Ik durfde ook niet bij hem te gaan zitten. Af en toe kwam hij naar buiten, en ging snel weer naar binnen. Hij ging precies op een plek zitten waar hij mij kon zien. Bewust on onbewust ? Als ik hem aan keek, zag ik dat hij mij ook aan keek, maar snel weer de andere kant op keek. Een paar keer liepen we vlak langs elkaar heen. Zelfs op die momenten, keken we elkaar niet aan. Zo gaat het dus iedere keer als ik hem weer zie. (als ik hem zie) We zien elkaar niet vaak, maar als we elkaar zien, is het gelijk zo ongemakkelijk. Er zijn genoeg dingen die laten zien dat hij me wel leuk zou kunnen vinden, maar aan de andere kant denk ik dat hij niets van me wil weten. Hij vraagt niet voor niets mijn nummer, en hij kijkt me niet voor niets zo aan. Maar het is ook niet voor niets dat hij niet altijd reageert. Ik denk zelf dat hij gewoon heel erg met zich zelf in de knoop zit, van wegen het overlijden van zijn vader. Misschien is hij er echt gewoon niet aan toe. Maar waarom doet hij er niets aan ? Wat ik van hem vindt, moet nu toch wel duidelijk voor hem zijn ? En als hij me niet ziet zitten, kan hij dat toch gewoon zeggen, in plaats van mij zo laten zitten ? Ik durf nu eigenlijk geen stappen meer te ondernemen, maar ik zou hem eigenlijk wel graag willen vertellen wat ik voor hem voel, en dat hij het zich zelf (en misschien mij) eens wat makkelijker moet maken. Moet ik hem nu met rust laten, of juist niet ?
|
