| ik word gek, but we're just good friends? |
Mijn leven is iets meer dan een maand geleden op z'n kop gezet, en ik begin nu langzaam erg verward te raken - ik weet niet wat ik moet doen. Om te beginnen - ik heb, of beter gezegd had een relatie van een jaar met mijn (ex-) vriend. Het grootste gedeelte van deze tijd hebben wij samengewoond. Al een aantal maanden liep het niet goed - wij hadden geen contact, hij is erg gesloten, en wij konden niet met elkaar communiceren. Dit zat mij heel erg dwars en deed me ook pijn. Maar omdat wij toch van elkaar hielden, durfde ik alsmaar niet de stap te zetten en het uit te maken. Hoewel we een paar keer er dicht bij gekomen waren. Eind mei was ik in het buitenland, het land waar ik vandaan kom. Terwijl ik daar was, ging de vrouw van mijn broertje bevallen, en op de dag van de bevalling leerde ik een jongen kennen - een hele goede vriend van mijn broertje. Op die dag zelf, moesten wij naar de winkel om dingen te halen voor de blije ouders, en toen wij stonden te wachten op een bestelling, stonden we gewoon met die jongen leuk te praten, en ik keek in zijn ogen en dacht "hier kan ik echt in verdrinken". Maar verder stond ik op dat moment er niet bij stil - ik had wel andere dingen aan mijn hoofd, he :) Vanaf dag 1, en eigenlijk vanaf het eerste moment was het alsof wij al elkaar kenden, het voelde echt als iets vertrouwds. De dagen daarna hebben wij elkaar ook een paar keer gesproken, en nog een keer gezien, maar weer om mijn broertje te helpen. Ik had gepland om eigenlijk langer in het land te blijven, maar door bepaalde omstandigheden moest ik een paar dagen later alsnog terug naar Nederland, De laatste persoon, die ik nog uit het vliegtuig sprak was hem - eigenlijk om te zeggen dat hij goed op mijn nichtje moet passen terwijl ik niet in het land ben. Ik moet er wel bij zeggen, dat ik hem gelijk leuk vond, maar aangezien ik in een relatie zit is het voor mij ondenkbaar dat ik vreemdga. Maar bij terugkomst in Nederland bleef ik aan hem denken, tegen al mijn regels in. Op een gegeven moment keek ik op netwerksites na, of hij een vriendin had, en ja hoor, dat was zo. Toen dacht ik - nee, het is duidelijk, ik moet hem vergeten en mijn vlinders zo snel mogelijk wegjagen. Ik hield me in de tussentijd zoveel mogelijk bezig met mijn werk, en dat lukte een beetje. Een paar weken later ging ik terug naar dat land. Bij terugkomst belde ik mijn broertje, en sprak af dat ik naar hem toe zou komen, want wij hadden een aantal dingen te vieren. Broertje's vrouw en kind waren ondertussen bij haar ouders in het dorp buiten de hoofdstad, omdat in de zomer daar voor hun beter gezorgd kon worden. Een uur of twee later kreeg ik een telefoontje van die jongen: "je bent weer terug, en je belt me niet! Wat is dat voor gedrag?", Toen hebben we heel leuk gesproken, en zei ik tegen hem - kom vanavond dan ook naar mijn broertje, dan kunnen we ook wat beter praten. Het is een eindje rijden, en hij was van plan om 's nachts door te werken (eigen baas), dus hij zei dat het waarschijnlijk niet zou lukken. Ik vond het heel jammer, maar ging hem niet overhalen. 's Avonds, toen ik al bij mijn broertje en zijn vrienden was, belde ik die jongen even, om te kijken of hij alsnog zou komen. Toen ik zelf hem dat vroeg, zei hij alsnog "nee, ik moet werken", maar toen ik de telefoon aan mij broertje gaf, zei hij tegen die jongen "wat doe je moeilijk? Kom gewoon hiernaartoe. Zij (ik dus) wil je graag zien" - en toen besloot hij om toch te komen. De hele avond hebben wij met de groep erg gezellig doorgebracht. Maar ons gedrag met die jongen viel zelfs mij op. Wij zaten de hele tijd omhelsd, en praatten eigenlijk alleen maar met elkaar. Uiteindelijk bleven we allebei bij mijn broertje slapen. Door de verbouwing bij hem thuis, en vervanging van meubilair, moesten we op de grond slapen. Uit solidariteit ging mijn broertje ook op de grond slapen. Alleen was er wel een probleem - wij hadden 2 dekens voor 3 mensen, een kinderdeken en een normale deken. De kinderdeken nam mijn broertje met de woorden - delen jullie de andere maar. Eerst gingen we met die jongen gewoon braaf en netjes naast elkaar onder die deken liggen, maar dat lag niet echt lekker. Op een gegeven moment omhelsde hij mij gewoon, en hebben wij zo de hele nacht geslapen. Hoewel ik die nacht niet veel sliep. Ik wist dat het eigenlijk fout was, en ik wist dat ik eigenlijk niet eens in dezelfde kamer had moeten slapen, maar ik kon mezelf niet tegenhouden - het gevoel was te groot. Overigens hebben we toen, en daarna geen een keer gezoend, of een andere sexueel getinte handeling. Om de rest van het verhaald korter te maken - in de weken daarna is de situatie zo gedraaid, dat ik ook een aantal weken bij hem thuis gelogeerd heb, netjes op de bank in de woonkamer. Ik ken ook inmiddels zijn vriendin, haar kindje, zijn ouders, zus en zijn vrienden. Hij en zijn vriendin zijn nu een half jaar samen. Zij heeft een dochtertje van bijna drie uit een vorige relatie, waar die jongen dol op is. Hij zei zelfs een keer - ik weet niet of ik van mijn vriendin hou, maar van het meisje hou ik zielsveel. In de weken daarna hebben wij heel veel tijd samen doorgebracht - wij starten samen een bedrijf, dus een gedeelte was zakelijk, een gedeelte was met vrienden of familie, een gedeelte met zijn vriendin en haar dochtertje, en een gedeelte gewoon met z'n tweeen. Wij gaan heel goed met elkaar om, wij begrijpen elkaar in zowat alles en wij worden elkaar niet zat. Ik weet nu dat ik heel erg verliefd op hem ben. Maar van zijn kant kan ik het maar niet begrijpen - ziet hij mij alleen als een goede vriendin, of zit er toch iets meer in? Ik ben niet de persoon die andermans relatie gaat opbreken uit eigen belang. Ik ga ze dus absoluut niet expres uit elkaar drijven. Maar ik weet ook, dat mijn gevoelens op een gegeven moment voor problemen gaan zorgen, als ze niet wederzijds zijn. Heeft het nut om te blijven hopen dat het wederzijds is? Of is wat ik zie gewoon "just good friends"?
|
