| Wat heb ik gedaan?! |
Wat is er toch gebeurd? Een goed huwelijk, lieve man en twee heerlijke kinderen waar ik veel om geef en nooit zou willen missen! Ergens eind 2008 realiseerde ik me dat ik verliefd was geworden...verliefd op een vrouw.. Echt verschrikkelijk!! Ik wil dit helemaal niet! Ik begrijp het niet! Waar komt dit allemaal vandaan?? Vanaf dat ene eerste moment dat ik me realiseer dat ik heel veel voor haar voel, weet ik niet hoe ik het heb!! Ik denk vrijwel continu aan haar... ik ben zo gek op haar... Wat heb ik haar en mn gezin aangedaan, ook al weet mn man nog van niets.. zelfs mn beste vrienden niet.. het voelt niet goed.. ik hou echt heel veel van ze! En kan en wil niet zonder ze! Na de zomer kwam mijn zoontje bij haar in het peuterklasje. Er was een moment dat we elkaar spraken, ergens in oktober of november, exact weet ik niet wanneer..ik denk oktober...een tijd later realiseerde ik me dat ik hele intense gevoelens voor haar had... Dit werd versterkt door vluchtige blikken over-en-weer... Ze kan het ontkennen omdat het voor haar achteraf blijkbaar een andere lading had maar er zijn momenten geweest dat we elkaar plots aankeken en snel wegkeken... Ik voelde haar kijken, als ik opkeek keek ik recht in haar mooie blauwe ogen.. en omgekeerd gebeurde ook. Ik realiseerde het me niet,.. pas wanneer ze mij aankeek.. waarna ik me geschrokken afwende.. Een paar keer toen we elkaar spraken en momenten van oogcontact, heb ik haar zien blozen .. ik vraag me nog steeds af waar ze aan dacht.. dit moet ze toch gevoeld hebben? Blozen voel je! Ik was verliefd op haar.. ik bén verliefd op haar!! Hoe kan ik nou zo verliefd zijn?? verliefd op een vrouw... Wat is er toch gebeurd?? Ik ben mezelf volledig verloren in mijn gevoelens voor haar.. Wat heb ik gedaan? Hoe heeft het kunnen gebeuren? Ik herken mezelf echt niet! ik vind normen en waarden -dus ook in een relatie- altijd heel erg belangrijk... die heb ik nu zelf overschreden.. ik heb toegegeven aan wat ik voor haar voelde. Nooit gedacht dat dit zou kunnen gebeuren...verliefd.. en op een vrouw... wat is er toch gebeurd?? Maanden lang heb ik gezocht naar antwoorden. Maanden lang heb ik geprobeerd mijn gevoelens voor haar weg te drukken, te ontkennen... Het ging niet! Ik wilde dat ze het wist. Ik wilde dat ik er met haar over kon praten. Ik hoopte dat er een kans was...of dat mijn gevoelens juist minder zouden worden.. dat zou zoveel makkelijker zijn.. Ik schaamde me zo.. kon ik het haar in vertrouwen vertellen? Wat zou ze doen? Voor de gevolgen vreesde ik vooral voor mn gezin.. In februari heb ik haar een valantijnskaart (anoniem) gestuurd omdat ik haar wilde laten weten dat ik/iemand heel erg gek op haar was. Ik hoopte te kunnen vertellen wat ik voor haar voelde.. ik zocht naar een ingang.. ... hoe kon ik dit vertellen? Ik heb na de valentijnskaart een mailtje gestuurd (met speciaal aangemaakt e-mail adres). Ik zat er heel erg mee en ik hoopte dat ze contact met me opnam... Omdat ik nog een rapportage over mn zoontje verwachtte heb ik haar op haar werk gebeld... en wat ik haar ook wilde vragen was of we konden afspreken omdat ik ergens mee zat en haar daarover wilde spreken.. (ik wist nog niet zeker of ik het zou durven maar ik wilde het echt!)..helaas, ze was er niet.. toen ze de volgende dag terugbelde zaten we net met het hele gezin in de auto.. ik kon dus alleen over de rapportage vragen... ik had trouwens in dat gesprek wel het idee dat ik me versprak.... Ze is zo heerlijk! Echt, zo intens, dit heb ik nog nooit zo gevoeld. Ik ben zo verschrikkelijk gek op haar. Ik heb haar na 14 februari nog twee brieven met bloemen gestuurd en iets van 3 mailtjes.. Allemaal anoniem ik vroeg haar te reageren, ik vroeg haar of ze met me uit wilde.. dat zou een moment zijn dat ik haar kon vertellen wie ik was.. ik hoorde niets. Ik durfde niet zo te zeggen wie ik was, ik wist niet hoe ze erover dacht. Als ik een reactie van haar zou krijgen toonde ze enige interesse en zou ik me gesterkt voelen om het aan haar te vertellen.. Uiteindelijk kwam er op mijn laatste brief met grote bos bloemen een reactie. Helaas niet van haar maar van een vriend van haar (ze is single) die me een msn uitnodiging stuurde. (Inmiddels zag ik haar niet meer omdat mn zoontje door was gestroomd naar een andere school). Ik heb die vriend een mailtje gestuurd met de vraag waarom hij contact opnam en dat ik begreep dat hij de inhoud van mijn brief kende... geen reactie... In alle brieven aan haar beschreef ik hoe gek ik op haar was, het warme en tintelende gevoel dat ik krijg als ik haar zie en aan haar denk.. hartkloppingen in mijn keel, niet uit mn woorden kunnen komen en bang stomme dingen te zeggen (wat ook wel gebeurde ;-) ).. haar mooie ogen.. haar spontaniteit, haar lach, zo mooi, zo lief! Ik stuurde haar een mailtje om te vertellen dat ik niet begreep waarom ze niet zelf reageerde. Eigenlijk had ik iets meer bloot willen geven van mijn identiteit maar vanuit mijn emotie heb ik in plaats daarvan verteld dat ik niet begreep dat er van haar geen reactie kwam. En als ik niets hoorde ervan uitging dat ze het prima vond, hetgeen ik ook hoopte, (overigens was ik er op dat moment minder van overtuigd dat ze de mailtjes ook werkelijk ontving). En als ze hoopte dat het vanzelf zou stoppen, het nog wel even kon duren omdat ik verliefd, smoorverliefd op haar was.. Nog steeds geen reactie..tenminste.. nog niet.. Half mei werd ik door de politie opgebeld met het verzoek me op het bureau te melden. Ik schrok verschrikkelijk en begreep niet wat er aan de hand was. Vervolgens werd ik naar de verhoorkamer geleid en gehoord wegens het feit dat ik ongewenste mailtjes, brieven & bloemen had gestuurd... (via de bloemist hadden ze mn gsm-nummer denk ik) Waarom had ze me toch niet gevraagd te stoppen en te vertellen wie ik was??! Ik zou het dan echt gedaan hebben!! Dit was allemaal niet nodig!! Zo heftig.. ik ben toch geen crimineel? Ik weet het, het is fout wat ik voel en heb gedaan... ik herken mezelf niet.. ik ben mezelf volledig verloren in mijn gevoelens voor haar.. het voelt zo intens!! Ik wil bij haar zijn! Haar zien, spreken, lol maken, uitgaan, dingen ondernemen.. Toen de politie na een paar dagen weer contact met me opnam hadden ze in overleg met haar besloten niet verder te gaan met de aanklacht.. s avonds heb ik haar gebeld omdat ik vond dat ik haar wel een verklaring verschuldigd was.. Wat was dit een verschrikkelijk gesprek!! Wat haat ze me nu, ook al zei ze me te vergeven.. zoveel woede in haar stem.. ze wilt me nooit meer zien, niets van me horen & ontvangen, niet de kans lopen me tegen te komen.. Wat heb ik gedaan!? Ik kan mezelf wel wat aandoen!! Ze wist niet van wie de brieven en bloemen kwamen. En omdat ze toen net was gestart met een nieuwe opleiding (bepaalde doelgroepen). Was ze bang dat het een van de cliënten zou kunnen zijn en was bang voor een boze kleerkast. ..Hoe kon ik dit weten? Hoe kon ik dit verwachten? Hoe kon ze dit denken? de brieven die ik haar schreef!! ondertekend met als afzender Ab imo pectore (latijn: uit de grond van mijn hart) lieve woorden naar haar, geen agressie...alleen maar vlinders.. Wat erg!!! Wat ze zei, hoe ze het zei!! Ze had een rot tijd gehad.. bang wat er zou volgen na de bloemen en brieven... Wat doet dit pijn!!! Ik heb haar nooit verdriet aan willen doen!! Nooit!! Ik geef juist verschrikkelijk veel om haar!! Alles wat ik haar heb geschreven is waar en is wat ik voel. Echt, zo intens, dit heb ik nog nooit zo gevoeld. Zo verliefd! Ik ben echt heel erg geschrokken wat ze vertelde over haar angst. Had ik het maar geweten!! Ik vind het echt heel erg!! Ja, ik heb heel stom gedaan! Ik heb haar nooit willen laten schrikken en angstige momenten willen laten doormaken!! Het blijft door mn gedachte spoken. Wat haat ze me nu.. zoveel woede in haar stem.. ze wilt me nooit meer zien, niets van me horen... Ik kan mezelf wel wat aandoen!! Ik ga echt kapot van binnen! ook fysiek merk ik dat het z'n tol begint te eisen.. continu stress en spanning.. Het enige positieve aan alles was dat het als een opluchting voelde dat ze het eindelijk wist.. dat ze wist dat ik het was.. Ohhww...waarom nam geen contact op... ze zei dat ze dit wel had gedaan als mijn naam eronder stond en dat er een kans was dat we samen uit hadden kunnen gaan.. Help!! Wat heb ik gedaan!! Had ik het maar direct verteld!! Is dit echt oprecht zo? Wij uit? Of was dit een woede uiting om me nog meer te laten voelen dat ik stom ben geweest? Ze liet me niet weten dat ik moest stoppen of me bekend moest maken.. beide had ik gedaan als ze het me had gevraagd!! Ik heb nog steeds nachtmerries en slaap nog minder dan daarvoor... en dat was al niet zo veel. Ik heb haar verdriet aangedaan... dat doet me echt pijn! Het blijft pijn doen. Heel veel!!! Wat is ze kwaad... Als ik haar expres angst/pijn had aangedaan zou ik de kwaadheid/woede beter kunnen verwerken.. maar dat is zo absoluut niet het geval!! Heeft ze echt helemaal niets gemerkt en gevoeld? We keken elkaar in de ogen... het voelde zo vertrouwd.. Wat is dit verschrikkelijk uit de hand gelopen! Wat ik voor haar voel is hartstikke fout en druist in tegen alle geloften en wat ik voor mogelijk hield. Maar het is er wel! Sinds het telefoontje zit ik echt met een waanzinnig schuldgevoel en onbeantwoorde vragen. Ik ben zo waanzinnig geschrokken van wat ze vertelde en hoe! Het spijt me echt dat ik haar door mijn anonieme berichten bang heb gemaakt! Ik zou graag willen dat ze kan begrijpen dat ik haar nooit pijn & verdriet aan heb willen doen!! Ja, ik heb heel stom gedaan! Nooit, nooit! heb ik haar willen laten schrikken en angstige momenten willen laten doormaken!! En ik heb spijt dat ze nu zo'n verschrikkelijke hekel aan me heeft! Het doet me waanzinnig veel pijn!! Niemand moet denken dat ik al die tijd sinds ik me realiseerde dat ik verliefd op haar ben, ik me heerlijk vlinderig vrolijk verliefd heb kunnen voelen. Ik zat en zit er echt mee! Ik heb een gezin waar ik heel veel van hou en niet zou willen en kunnen missen. Tegelijkertijd wilde ik bij haar zijn! Zo graag!! Ohww! Het telefoongesprek valt me zo zwaar. Al de woede en haat straalde door de telefoon. Het is heel erg. Hetgeen ze heeft gevoeld en doorgemaakt en die woede naar mij. Waarom is het zo gegaan? Als ik alleen was geweest, was het zoveel anders gelopen. Ik was eerder op haar afgestapt en had het verteld.. In mijn voorzichtigheid door anoniem te blijven is het zo verschrikkelijk uit de hand gelopen. Wat een spijt heb ik! Hetgeen dat ik haar absoluut onbedoeld !- heb aangedaan! En een spijt dat ze me nu zo haat! Haar woorden zijn keihard aangekomen! En zoals ze wenst, nooit meer de kans om haar nog te zien en te spreken. Geen kans meer te zeggen hoe gek ik op haar ben, hoe mooi ze is..Ik ben kapot, echt kapot van binnen! Ik kan me niet voorstellen dat ik hier ooit overheen kan komen.. Ze zei me weer tot mezelf te moeten komen en me op mn gezin te richten... Als er een knopje was dat ik om kon zetten en niet meer verliefd op haar zou zijn, had ik dat maanden geleden al gedaan.. Ze zei dat ze heeft geleerd te vergeven...echter begrijp ik niet wát ze me vergeeft.. Haat en vergiffenis gaan niet samen, in geen enkel geloof!! Ook niet in haar geloof... Ik zal haar nooit vergeten. ik kan haar nooit vergeten.. Ze is en blijft heel speciaal... helaas doet het nu nog meer pijn dan het al deed.. Het voelt als een rouwproces. Uit ervaring daarvan weet ik dat die pijn kan slijten maar nooit over gaat.. Nee, het had nooit gemogen.. verliefd op haar.. Keer op keer hoor ik het gesprek weer... Ik heb echt verschrikkelijk veel verdriet.. wat ze zei, hoe ze het zei... Was het allemaal maar zo anders... Ik zou zo graag met haar willen praten.. Ik wil het verwerken maar het lukt zo niet!! Wat moet ik doen?? En ja, natuurlijk wil ik bij haar zijn!! Ik ben gek op haar!!! Gaat dit ooit over?? Hoe kan ik het beste contact met haar opnemen?? Ze heeft gezegd dat ze dat niet meer wilt... en ik geeft echt heel veel om haar.. dingen die ze me vroeg te doen heb ik gedaan maar ik trek het niet lang meer.. ik mis haar verschrikkelijk. De wetenschap dat ze kwaad op me is vreet verschrikkelijk aan me!! Ik denk dat wanneer ik zou weten dat ze niet zon verschrikkelijke hekel aan me heeft, ik het beter kan verwerken.. Overigens heb ik mijn man nog voordat ik de valentijnskaart stuurde tot 2x toe willen vertellen wat ik voelde voor haar.. ik was beide keren al aan de zin begonnen maar maakte er wat anders van omdat het niet een goed moment was zoiets te vertellen.. Nu wil ik het hem pas vertellen als ik in alle eerlijkheid kan zeggen wanneer en dat ik geen gevoelens meer voor haar heb.. Voorlopig dus niet... Help! Hoe moet ik dit verwerken?? Wat moet ik doen?? Alles uit de grond van mijn hart, AIP
|
