| vaak ongelukkig in mijn relatie |
Mijn vriend en ik zijn twaalf jaar samen. Het ging altijd heel goed, ondanks dat onze karakters totaal verschillend zijn. Ik ben terughoudend, hij haantje de voorste, ik zachtaardig, hij bij het asociale af. Hij is op feestjes een grote gangmaker en trekt veel bekijks door zijn rare fratsen, soms tot mijn grootste ergernis. Het gekke is dat als we kwaad zijn, we precies hetzelfde zijn, fel en ongeremd gooien we alles eruit wat ons dwarszit. Gewoon praten is er niet bij, maar schelden des te meer. Maar we konden het ook zo weer bijleggen en was alles ''vergeven en vergeten''. Ik ben een heel emotioneel persoon, mijn vriend daarentegen toont moeilijk zijn gevoel. Ik voel me erg eenzaam in de relatie doordat ik niet veel liefde voel, hij zegt wel veel van mij te houden en ergens weet ik ook wel dat hij dat doet, maar toch is er vaak de twijfel en heb ik vaker even een teken van liefde nodig. Een gemeende kus, een knuffel, een blijk van waardering, een lief woord of wat voor teken van liefde dan ook. Als ik dit tegen hem zeg, kan hij heel koel zeggen dat hij van me houdt, maar ik voel het niet, dit heeft veel te maken met mijn onzekerheid, dus het werkt allemaal een beetje tegen elkaar in. We hebben verschillende interesses, kunnen niet goed met elkaar praten. Hij is niet romantisch, totaal niet ondernemend in onze relatie. Het gaat ontzettend moeizaam van mijn kant uit, ik stop zoveel energie in de relatie, heb er zoveel voor over dat het goed gaat tussen ons. Ik wil niet bij hem weg, ik houd echt van hem, maar laat wel teveel mijn geluk bepalen door hem. We hebben samen een kindje waar hij ontzettend veel van houdt en we wonen in een huis op een plek wat alles voor ons betekent. We moeten er allebei niet aan denken dit op te moeten geven. Dit is totaal niet de reden voor ons om bij elkaar te blijven, maar het is wel een bijkomstigheid. Het is ook totaal niet dat ik bang ben om het alleen te moeten rooien, want hij is zo ontzetend duk met zijn werk dat ik dat al ongeveer doe en om geld hoef ik al helemaal geen zorgen te maken, want dat zit ook zeker goed. Gewoon de gedachte om niet meer bij hem te zijn, ik moet er niet aan denken, want als we wat samen doen, vind ik het heerlijk om bij hem te zijn, maar ik heb het idee dat ik maar geef en geef en er niet veel voor terugkrijg, wat liefde betreft. Verder heb ik echt alles wat mijn harte begeerd op het moment en ik ben over het algemeen ook erg gelukkig, maar in mijn relatie werkt het niet altijd zo. Ok, ik heb een hardwerkende kerel die zelf ons prachtige vrijstaande huis buitenaf heeft gebouwd (mijn ouderlijk huis), we hebben een prachtig gezond kindje, we hebben veel vrienden en vriendinnen, allebei onze ouders leven nog, maar als je geen liefde voelt, die er waarschijnlijk wel is, kun je je flink eenzaam en bij momenten ongelukkig voelen... Ik hoef geen raad of dergelijke, maar het is meer dat ik eindelijk mijn verhaal kan doen, want verder weet echt niemand dit. Als ik sommige vriendinnen probeer te vertellen, krijg ik altijd reacties als ''jij hebt echt alles al'' of ''ach, overal is wel een keertje wat'' en iedereen lijkt meteen hetzelfde te hebben als ik, terwijl ik vind dat je dat niet met elkaar kunt vergelijken. Ik ben vaak ontzettend jaloers op hen als ik zie hoe close hun met hun mannen zijn Het lijkt bij ons eigenlijk perfect voor de buitenwereld, maar zoals ze zeggen ''ieder huisje draagt zijn kruisje'' gaat zeker voor ons op.... Heel soms, denk ik wel eens dat het makkelijker was geweest als ik hem nooit in tegen was gekomen, was alles veel makkelijker geweest, maar goed dat is achteraf gezeur waar je kort gezgd niks mee kunt. Ik hoop dat er een tijd komt dat mijn onzekerheid weg zal zijn en ik wat zorgelozer kan leven. Bedankt voor het aanhoren van mijn geheim, het lucht nu al op.
|
