Geheimen van Nederland

Ik ben al 13 jaar met m'n vriend, nooit getrouwd. We hebben twee kinderen van 6 en 5 jaar. Samen werken we in een bedrijf.

Dat 2009 een moeilijk jaar zou worden hadden we al verwacht. In december en januari zeiden we dit al tegen elkaar. Jaar van slechten en berechten en vechten. Nu halvewege het jaar moet het z'n tol betalen.

M'n vriend had van het jaar eigelijk geen zin. Liever een jaar niet ondernemen en bij een ander te werk, dan kwijt raken wat je in al die jaren heb opgebouwd. We hebben wel vaker slechte jaren gehad. En omdat je samenwerkt of dan langs elkaar werkt geeft dit veel druk op je relatie.

Ik ben van naturen erg emotioneel en terug getrokken en hij tegenover gestelde. Vaak vullen we elkaar aan.

Het begon met een klant die niet wou betalen en toen een leverancier dit al jaren z'n werk had verzuimt. Het mensen hiervoor aantrekken is lang dradig en je moet zelf veel input vertonen. Om het bedrijf moesten door een bedrijf dingen uitgevoerd worden. Binnen een week af, werd een maand en zelf veel input, maar tijd om de boel netjes af te werken is er niet. Moed van m'n vriend zond hem dan veel in de schoenen. Ik heb in die tijd veel positiviteit een steun geboden. We zijn het jaar begonnen en de investeringen zijn gedaan, dus we moeten het jaar afmaken. 2 maanden terug kom hij weer het positieve daar van in zien. Al is het nog steeds zwaar en komt er veel op z'n dak.
De laatste maand trok ik het niet meer. Kids, werk, huishouden en tegenslagen. Ik kon het niet rondbreien en vooral niet in m'n hoofd. Omdat ik slecht kan uiten en de signalen slecht worden opgepakt is dit bij mij geexaleerd. Ik ga al een week van te voren aan dat het te machtig werd en dat de tijd te snel ging. Onder school tijd m'n werk proberen te doen, maar m'n huishouden moet ook gedaan worden. Veel vrij van school hadden de kids. Geen regelmaat van hadden ze meer. Veel afspraken er tussendoor met ziekhuis of tandarts wat of even moest. Dus alles moet dan net lukken in die tijd. M'n dochtertje had op eens een nare gewoonte om de hele maand juni pas om half 10 te slapen al ik er om 7 uur in had gedaan. M'n zoontje was moe door het missen van z'n regelmaat en wou veel weg en spelen met vriendjes en daardoor nog moeier en bozer.
Op het werk hadden kreeg ik m'n werk niet af. Nieuwe server oude overleden. Maar de nieuwe zou geleverd worden en er mankeerde op de leverdag al wat aan. Wel de dag voor ingepland. Uitstel van 1,5 week. Bij levering duurde het langer. Voor het weekend, maar alles fouten en problemen. Na het weekend werd het me te veel. Maandag niet werkend en dinsdag zou ik voor m'n zelf bezig zijn. Ik zou een kast halen want m'n spullen lagen los in de woonkamer en hiervoor had ik al maanden niets voor. Dit moet altijd uitgevoerd onder die zelfde school tijd. Ik hield met zelf telkens voor nog 1 week en dan hebben de kinderen vakantie en dan komt de rust. Maar ik hield het niet meer dit maandag het was me te veel en te machtig en ontplofte in een woede uitbasting. M'n vriend regelen dat z'n moeder ging helpen de volgende dag met het huishouden en hij haalde me kast. Hij zit over z'n oren in het werk( 4 uur tot 22.30 uur).
Die bewuste maandag moest ik ook ongesteld worden. Maar omdat we een derde kind wilde, gaf ik aan dat ik ik als moeder gevoel dat ik zwanger dacht te zijn. En zou als m'n hormonen reageren dacht ik ook nog dat het een meisje zou zijn. Bij m'n laatste zwanger schap stond het namelijk ook onderdruk de relatie)
Maar die dinsdag kon in nog niet tot me rust komen. Server moet weg en weer vervangen, geen auto om 12 uur om de kids op de halen, m'n vriend zou optijd terug komen, dan kast was niet wat ik had voor gesteld. Onder het eten excaleerde dit weer. Ik had het vevoel niet begrepen de worden en gesussend en werd zo kwaad dat ik lelijk deed tegen m'n vriend en m'n schoonmoeder en waar m'n kids bij waren. Daar boven op truk ik het niet, had geen zin meer in dit leven, voelde met alleen en niet bestaands recht.
De relatie is sinds dien tocht scheef komen te staan. Hebben contact opgenomen met de huisarts voor een verwijzing naar de ggz om m'n woed aanvallen en beter met m'n gevoel om te gaan.
M'n vriend heeft liever een spontale vriendin, amikaal en zonder problemen.
Vorige week een zwangerschapstest gedaan en ja ik ben zwanger.
Van het weekend was er wwer wat. M'n vriend kwam al met een slecht humeur thuis van het werk en ik was moe en ga te veel toe aan m'n dochterje. Ze wou vingerbreien, want haar vriendinnetjes konnen dat en zij ook. Ik had een bolwol gegeven. Nee, daar moesten ook van die stokken bij. Zij blij. en over na 10 minuten. Einde van de middag wou m'n vriend wel naar een lokale aangelegenheid, waar hij normaal nooit naar toe wilt, maar ik altijd ga. Dit jaar ging ik niet. M'n vriendin kon niet en m'n vriend houd er niet van. Elkaar verwijten en later over, maar onderliggend dus niet.
Ik had al een paar dagen slecht geslapen van buikpijn, blaasontsteking. Dit avond sliep ik eindelijk goed, maar m'n vriend niet.M'n dochtertje kwam er telkens uit en wou een kusje van mama. Om 4 uur maakte hij m'n waker. Jou dochter en jou schuld. Ik heb hartklopping en zweet elke nacht. Hij scheen de hele nacht niet geslapen te hebben en dat was m'n schuld. Ik had m'n dochter te veel haar zin gegeven. Hij wou liever stoppen met de relatie. Overdag veel gepraat. Eerst dat we het kindje zouden weghalen 2 weken overtijd en later wou hij het wel houden. We zouden er wel doorheen komen. 's avnods kwam hij terug op dit besluit, want leeftijd verschil, gaan die andere twee er niet onder lijden, of ik het wel aan kan. Ik kies liever voor m'n gezin dan zometeen met 3 kinder, zonder huis en zonder baan te zitten. En aan m'n ouders heb ik niets, dan zou ik er helemaal alleen voorstaan.
Gisteren hebben we een abortus gedaan. Reden bovenstaande punten. Na de verwijdering had ik het gevoel of m'n vriend me deze actie verwijd. Z'n reactie, ik hou van kinderen en zou wel een hok vol willen, maar dit is het beste voor ons en vooral voor jou, doelend op de ggz. We sluiten het boek en we praten er niet meer over en met niemand. En anders neem ik maar contact op met het fiom els ik er moeite mee heb.
Mag je alles op kroppen. M'n woeden uitvallen komen door opkropping en niet met iemand te kunnen commuiceren hoe ik me voel en wat er gebeurt in m'n leven.

Het is een lang verhaal en misschien soms onsamenhangend, maar als ik niet kan praten of uiten, dan probeer ik het nu via deze site.
Het gevoel is nu niet goed. Weet niet waar te beginen om weer het leven het hebben met de goede tijden.
Knuffels weg. Alleen praten en bijstaan werk. En nogsteeds veelal tegen slagen en zou nog een moeilijk jaar worden. Maar hoe gaan we hier door heen komen.

Gepubliceerd in : Geheimen, Relaties

Reacties (3)