Geheimen van Nederland

Ik ben helemaal verliefd op Bram. Het startte allemaal als een vriendschap, behalve dat we groeiden, hij werd er knapper en knapper op en op een gegeven moment gaf hij me aandacht zoals ik al lang van niemand meer had gekregen, overschattig en zo.
Toen ik het door had heb ik het hem allemaal verteld natuurlijk. Hij verschoot wel wat, zeker omdat ik altijd vriendinnen heb gehad. Maar hij, zijn aanwezigheid lijkt moeiteloos mijn geheugen en verlangen naar vrouwen uit mijn hoofd weg te blazen. Als ik het hem niet had verteld, dan had ik me voor de rest van mijn leven hebben staan verwijten dat er misschien iets was geweest tussen ons als ik het had durven zeggen.
Jammer genoeg is het niet uitgedraaid in een sprookje. Hij was precies dan toch hetero. Ik zie hem zo graag dat ik het hem natuurlijk alleen maar kan gunnen. Ik heb het wel lang moeilijk gehad en wist niet goed wat ik moest doen; hem vermijden of op mijn tanden bijten totdat de vrienschap weer normaal kon doorgaan. Ik heb dan toch gekozen om hem niet meer te zien. Het resultaat was dat hij er zich schuldig om voelde en dan ik hem miste. Om nog maar te zwijgen over het feit dat we dezelfde hobby's hebben en ik dan mijn hobby's samen met hem moest begraven.
Het ontwijkliedje heeft dus niet lang geduurd, nu zien we elkaar weer regelmatig en doen we alsof er niets is gezegd of gebeurd. Ik ben er wel blij om, ik heb de afgang geriskeerd door het hem te zeggen en ik ben er niet voor afgestraft.
Maar ik houd wel van hem en ik voel het elke keer dat ik hem zie. Ik denk vaak aan hem en dat is ergens mijn geheim; mijn verstand weigert ermee op te houden verliefde gevoelens te koesteren. Waarom zou ik ophouden? Hij behandelt me altijd goed, hij ziet er subliem uit met zijn zwarte krullen. Nu voel ik me schuldig want ik heb de indruk dat ik dus  opnieuw de waarheid achterhoud. Ik kan hem dat niet zeggen want, goed, een keer afgewezen is al voldoende en waarom zou hij nu plots iets anders vertellen? Als ik nu opnieuw beweer dat ik hem niet meer wil zien, ben ik eigenlijk meer bezig met aandacht te trekken dan iets anders. Natuurlijk wil ik hem nog zien. Liefst elke dag als je het mij vraagt.
Maar Bram, wat er ook van moge wezen, ik smelt gewoon voor je en jammer dat we nooit iets met elkaar zullen hebben. Ik ben er nog vaak verdrietig om, maar hopelijk zal ik er ooit eens om kunnen lachen en zien dat het met ons beiden goed is gekomen (en wie weet op een mooie ochtend in bed met gij naast mij en duidelijk van plan om er te blijven  :-)
Ik mag dromen hé, hoe gek ook, en een blik op je groenbruine ogen met je glimlachje als je me ziet binnenkomen, helpt me daarbij moeiteloos. Jammer dat je de beste bent.
En, p.s. al ga je dit nooit lezen; en toch ben ik het beste lief dat ge ooit kunt krijgen!  :-)

Gepubliceerd in : Geheimen, Relaties

Wees de eerste die reageert