| dat ene moment |
Het moet ongeveer 10 jaar geleden zijn dat ik in de bus zat op weg naar huis, ik zat te lezen, ik tilde even mijn hoofd op om gewoon even om mij heen te kijken en ik keek recht in een paar prachtige ogen van een al even prachtig meisje. Ik kon mijn ogen er niet meer van af houden. Op dat moment heb ik ook geen aktie ondernomen om iets te doen, zo beduusd was ik. Ik kon haar maar niet vergeten en ik was erachter gekomen dat ze in de plaatselijke supermarkt werkte. Ik wist dat ik deze kans moest grijpen ongeacht hoe het afliep, nooit geschoten is altijd mis. Helaas heeft ze me afgewezen, ik was er kapot van! Maar ja, het leven gaat verder, dat begrijp ik ook wel, het is nu 10 jaar later en nog steeds vergeet ik die ogen niet. Ik, heb een goede baan en woon samen met een werkelijk prachtige vriendin en de liefste die je maar kan voorstellen en ze is vooral ook betrouwbaar! We hebben bijna 3 jaar een relatie. Menig mens in mijn omgeving prijst mij als een geluksvogel met zo iemand. Toch, als ik diep in mijn hart kijk, zou ik kiezen voor die andere meid. Het voelde zo goed! En eerlijk gezegd is onze relatie niet meer zoals in het begin, we hebben veel lol, maar toch mis ik wat. Ik mis diepgang im mijn relatie en een bepaalde verbondenheid. Wat moet ik doen, doorgaan met deze relatie met het gevoel dat het eigenlijk niet goed is, of doorgaan met deze relatie? Wij willen allebei kinderen, ik weet 100% zeker dat zij een goede moeder zal worden. Maar oh oh, stel dat we een gezin hebben en ik kom die andere meid tegen en zij wil een relatie, ik weet zeker dat ik ervoor zal vallen. Wie weet hier raad mee? Groeten Sam
|
