| het is over... |
na jaren mezelf voor de gek te houden is het kwartje gevallen... na 20 jaar relatie waarvan 15 jaar gerouwd,moet ik bekennen dat ik geen zin meer heb in mijn huwelijk. Ik heb geen hekel aan hem maar het is ook niet meer onvoorwaardelijke liefde. We leven als broer en zus, en dat ligt aan mij. Ik kan het niet meer opbrengen. Had al veel eerder moeten praten maar wilde het nooit voor mijzelf toegeven. Nu ben ik de fase waar nog willen vechten al voorbij, nu snap ik ineens waarom ik alles heb gedaan zoals ik het heb gedaan. Ik was aan het vluchten en heb mijn kop in het zand gestoken voor de wetenschap dat ik er gewoon geen zin meer in heb. Alle stommiteiten die ik heb uitgehaald en elke keer als ik weer als ik mijn gevoel aan de kant zette waren puur en alleen om het in leven te houden .. was niet de juiste manier, het heeft geen bal geholpen en ik heb me alleen maar rot gevoeld toen ik voor het eerst aan mezelf ging toegeven . Het vedriet en de bewustwording zijn voorbij. De grootste drempel moet ik nog nemen.. het vertellen.. ik heb geen flauw idee hoe ik het moet vertellen.. hoe zeg je iemand die onvoorwaardelijk van jou houdt dat je niet meer wilt... ik heb geen idee het enige dat ik weet is dat ik het nu niet meer lang moet en kan laten duren... en ik vind het allemaal doodeng. Nooit alleen geweest, is mijn eerste vriendje, nooit op mijzelf gewoond allemaal doodeng. Laatste obstakels die ik nog moet nemen en dan nog leven met het schuldgevoel dat ik iemand ongelukkig ga maken en verdriet ga doen. Als ik daaraan denk haat ik mezelf, ben geen voorbeeldige vrouw geweest al weet hij dat niet. Hoop dat hij uiteindelijk straks weer iemand zal vinden en daar gelukkig mee zal worden en misschien ooit mij kan vergeven. Maar dat is alweer een stap verder eerst die drempel.. herkent iemand dit? Alvast bedankt en groeten, gebroken hartje
|
