| wel of geen nieuwe start |
6 jaar geleden ben ik met mijn ex-man gaan samen wonen, alles was goed, ik voelde me hemel te rijk. Vrij snel na het samenwonen raakte ik al zwanger, dolgelukkig als we waren. Eenmaal een maand of 6 zwanger kwam ik erachter dat mijn man niet voor de volle 100% in onze relatie stond. Vrienden, Stappen en zijn Familie waren belangrijker voor hem dan zijn eigen vriendin en toekomstige kind. Na eindeloze ruzies hierover is ons kindje geboren de eerste week ging nog goed maar ik merkte dat hij omdat hij liever ging werken dan de periode na de kraamhulp er voor ons te zijn. De ruzies begonnen opnieuw. Onze kleine was 2 maanden en toen ben ik van ellende een weekje bij mijn ouders in huis gaan zitten om wat rust te krijgen en de situatie te laten bekoelen. Hij bleef roepen dat het allemaal aan mij lag het zal wel met mijn verleden te maken hebben gehad ofzoiets. Zelfs zijn familie wees naar mij, ik begon enorm aan mijzelf te twijfelen. Dacht dat ik misschien depressief was. Dit was volgens de huisarts niet zo want ik had energie genoeg. Mijn ouders hebben mij gesteund en aanggegeven dat ik enorm teleurgesteld ben geraakt in de relatie met mijn man. En dat mijn man dat gewoon niet wil aannemen en door naar mij te blijven wijzen zichzelf buiten schot hield.Uiteindelijk ben ik terug gegaan naar huis waar de ruzies weer door gingen. Verweiten naar elkaar dag in dag uit. Ons kindje had daar natuurlijk ook last van die voelde waarschijnlijk de spanning. Ik heb mijn man toen vriendelijk gevraagd om een time-out zodat we rust konden krijgen. Dit weigerde hij want alles lag aan mij ik moest maar weg gaan. Uiteindelijk is alles zo hoog opgelopen dat mijn man door de rechter het huis is uitgezet. hierna volgde een maandenlang getouwtrek met advocaten om de scheiding te regelen. We zijn op een hele vervelende manier uit elkaar gegaan, mijn man heeft er alles aan gedaan om de scheiding te bemoeilijken. Een dikke rekening van de advocaat en een enorme bak streess was het enige dat dit heeft opgeleverd, maar goed we waren gescheiden. Nu bijna 4 jaar later hebben we weer normaal contact en kunnen we leuk met elkaar omgaan er zijn zelfs positieve gevoelens, nu zeg ik niet dat ik stapel verliefd ben op mijn exman maar het voelt gewoon goed. We doen leuke dingen samen en hebben goed contact over en met ons kind. Nu wil mijn man nog een keer proberen of we niet toch weer gezamelijk kunnen leven . Zoals het nu gaat gaat het oke, maar wat als wij weer gaan samen leven en dan te bedenken hoe moeilijk hij het mij en de kleine gemaakt heeft destijds. Ik zit daar echt mee, ik zou graag willen dat het werkt maar de situatie destijds wil ik nooit nog eens meemaken en ik wil mijn kind inmiddels 4 jaar ook niet een scheiding laten meemaken. Je zou zeggen laat het zoals het is, maar ik kom niet los van hem, we zoeken elkaar toch steeds weer op. Ik durf ook geen ander / relatie toe te laten omdat ik dan bang ben nooit meer die kans te kunnen hebben om een echt gezin met mijn zoontje en mijn man te vormen.. Ik wordt er gek van dat ik hem niet gewoon kan laten vallen en mijzelf een nieuwe relatie te gunnen. Ik vind dat ik mijn gezin nog een kans moet geven maar waarom?
|
