| De juiste keus?! |
Er is een man in mijn leven gekomen zo'n 1,5 jaar geleden. Hij is niet echt knap, hij is eigenlijk ook niet zo leuk, hij is ook niet echt lief, het is nog zo'n jongetje en toch al boven de 40. Hij is zelfs een beetje echoistisch, beetje respectloos, beetje arrogant, beetje jaloers, beetje bang. Maar ik vind hem geweldig, ik ben verliefd op hem, ik droom van hem, ik raak opgewonden van hem. We hebben veel sex gehad, heel veel enorm goeie sex. We hebben gepraat uren lang, over alles en nog wat, we hadden heel veel lol samen. Als ik bij hem was voelde ik me veilig, happy, energie voor 10 zo is dat als je verliefd bent. Als ik niet bij hem ben wordt ik onzeker, voel me down, nergens zin in want IK WIL HEM ZIEN en AANRAKEN!! Ik heb er toch een punt achter gezet, Al kon hij mij niet los laten en dat terwijl hij wel een andere relatie heeft. Ik wil dat hij me loslaat, mij vergeet, me met rust laat. Hij kiest tenslotte toch weer voor die andere vrouw. Ze weet van ons, ik snap het niet waarom blijft die vrouw bij haar man terwijl hij haar niet trouw is. Alles aan elkaar gelogen heeft recht in haar gezicht. Zijn dat soort vrouwen bang of hebben deze vrouwen geen zelfrespect? Of vinden ze alles prima zolang hij maar niet weg gaat? of is het alleen maar de angst/strijd dat hij naar die ander gaat? Hoeveel je ook van iemand houd, als er duidelijk is dat je man maanden met een ander is geweest tijdens diezelfde relatie dan kun je je man toch nooit meer vertrouwen? Iedere dag zul je toch denken aan die andere vrouw waar jou man de wildste dingen mee heeft gedaan en waar hij waarschijnlijk nog steeds van droomt, in dit geval in ieder geval wel. Ik vind het rot voor haar dat hij zo verliefd op mij is en dat ze dat weet. Ik vind het zwak van hem dat hij zich zo heeft laten gaan en uiteindelijk toch weer dat "slechte huwelijk" kiest. Dat huwelijk dat "niets meer voorstelde" de sex was "slecht", en alleen nog maar het houden van haar hield hem bij haar. Of was dat laatste weer die leugenaar? Ik durf te wedden dat dat huwelijk nooit zal worden waar hij van droomt. En dat die vrouw nooit meer gelukkig zal voelen maar belazerd iedere dag tot de dood hen scheid. Triest voor hun ! Maar ik, ik ben verliefd geworden op deze "leugenaar" en met veel pijn en verdriet neem ik afscheid van hem. Ik metsel een muurtje, iedere dag een steentje erbij. Steeds hoger en hoger, ik ga door totdat ik niet meer aan hem hoef te denken, zodat hij verder kan met zijn droom "het slechte huwelijk" En zodat ik niet blijf hopen op deze man maar ik hoop wel dat het lekkere gevoel snel weggaat Er komt een dag, dat een veel leukere man mij vind en dan is het voor hem TE LAAT ! Josefien
|
