| De kracht van liefde |
Iets meer dan een jaar geleden leerde ik een vrouw kennen (ik zal haar Sylvana noemen) waar ik al snel helemaal gek op was. Sylvana is buschauffeur en onderweg naar mijn werk zat zij wel eens achter het stuur van de betreffende bus. Ik merkte op een bepaald moment dat zij oogkontakt zocht via haar binnenspiegel en toen dat er eenmaal was leek het alsof ik door de bliksem getroffen was en hoopte ik iedere dag weer dat ik haar weer zou treffen. Soms gingen er echter wel eens weken voorbij dat ik haar niet zag tot het moment dat ik, onderweg naar huis, haar weer zag in een bus die bij het bussation stond te wachten. Ik trok de stoute schoenen aan, stapte op haar af en begon een praatje. Sylvana kleurde tot achter haar oren en ik weet nog dat ik dat heel aandoenlijk vond. Ook ik was echter heel nerveus want ik was nog nooit zomaar op een vreemde vrouw afgestapt. We hadden niet veel tijd want ze stond op het punt weg te rijden en dus wisselden we email adressen en mobiele nummers uit. In de weken die volgden hadden we intensief kontakt via email, sms en telefoon.
Zowel zij als ik zijn getrouwd en ze heeft ook nog een dochter in het begin van de pubertijd dus het maakte de zaken er niet eenvoudiger op. Het bleek dat zij mij al minstens een jaar in de gaten had maar nooit had aangedurfd om kontakt te zoeken. Ik was kennelijk al die tijd ziende blind geweest want ik had nooit iets gemerkt. Het kontakt voelde meteen heel vertrouwd en al snel vertelde ik haar persoonlijke en intieme dingen over mezelf en uit mijn verleden die ik nog nooit met iemand had durven delen; ook niet met mijn huidige vrouw. Ik had echter al snel het bewuste besluit genomen voor het eerst in mijn leven volledig open kaart te spelen met een vrouw. Ik voelde dat als dit kontakt een kans van slagen wilde hebben ik niks voor Sylvana mocht verzwijgen. Dat is namelijk een fout die ik tot nu toe in mijn relaties heb gemaakt. En geheimen over jezelf hebben de nare eigenschap zich op een bepaald moment tegen je te keren. Ik vertelde Sylvana dus alles over mezelf; ook dingen waarvan ik dacht dat ze het niet zou begrijpen of accepteren. Liever raakte ik haar meteen kwijt dan verder te gaan met een geheim. Tot mijn stomme verbazing toonde ze echter steeds begrip en sommige dingen die ik haar over mezelf vertelde vond ze zelfs heel opwindend! Ook zij was heel open over zichzelf en de dingen die ze had gedaan en meegemaakt. Ze was dus ook niet bang zich kwetsbaar op te stellen. In bijna alle gevallen bleek dat we precies hetzelfde dachten over het leven maar ook over gevoelens, liefde en intimiteit. Dit had ik nog nooit meegemaakt en ook Sylvana stond soms verbaasd over de gelijkenissen uit ons verleden en de manier waarop wij beiden over het leven, relaties en seks dachten.
Na een paar weken volgde een eerste zoen tijdens één van haar pauzes ergens op een stil plekje in de buurt van het busstation. Ik weet nog dat ik stond te trillen op mijn benen en ook zij was enorm nerveus. We leken wel een stel pubers terwijl we toch echt al wat ouder zijn (ik 45 en zij 39). Maar die eerste vrijpartij was fantastisch en vanaf dat moment was ik helemaal verkocht en ik durf te zeggen dat het voor Sylvana net zo voelde. Toen ik even later thuis kwam had mijn vrouw direkt in de gaten dat er iets aan de hand was want toen ik haar een kus gaf rook ze een vreemd luchtje bij me (ja ik weet het dat is wel heel klassiek). Ik kon mezelf eruit praten maar in de volgende weken werd het voor mij steeds moeilijker de schijn op te houden. Tot het moment dat Sylvana met vakantie ging en ik helemaal depressief werd van de gedachte dat ik haar een paar weken niet zou zien. Toen barstte thuis de bom en biechtte ik op dat ik een vriendin had. De paniek en het verdriet bij mijn vrouw was hartverscheurend om te zien en in de dagen er na hadden we vele gesprekken en vloeiden er nogal wat tranen.
Het probleem is dat ik nog wel van mijn vrouw hou maar niet op de intense manier zoals van Sylvana. Ik heb nog nooit zo van een vrouw gehouden als van Sylvana. Ik had kunnen besluiten bij mijn vrouw weg te gaan maar heb dat niet gedaan en we hebben de zaak min of meer uitgepraat. Ik heb haar verteld wat er wat mij betreft in onze relatie ontbrak maar durfde het niet aan meer persoonlijke wensen en verlangens over mezelf te vertellen (dingen die ik dus wel aan Sylvana heb verteld) omdat ik wist dat ze dat niet aan zou kunnen. Sindsdien gaat het wel wat beter tussen ons maar toch mis ik dingen die zij me nooit kan geven en waarvan ik weet dat dit met Sylvana anders zou zijn. Mijn reden om te blijven was dan ook hoofdzakelijk van economische aard. Een scheiding, alimentatie, huis verkopen en doorgaan in mijn eentje zou me financieel gewoon te veel kosten. Is dat een laf besluit? Misschien wel, maar ja, wat is wijsheid? Ik heb mijn vrouw in ieder geval verteld dat het tussen Sylvana en mij voorbij is. Maar dat is het dus niet!
Soms rij ik stiekem een ritje mee met haar bus en dan praten we over van alles en nog wat en zoenen we achter in de bus in de pauze tussen twee ritten. Onze gevoelens voor elkaar zijn nog altijd even heftig en we hebben in het afgelopen jaar ook een paar keer seks met elkaar gehad. De eerste keer was op een stil plekje in een bos en de tweede keer was een onverwachte kans die zich bij haar thuis voordeed. Overbodig te zeggen dat die ervaringen magisch waren en de beste en meest bevredigende seks opleverden die ik ooit heb gehad. Ook Sylvana zou graag met mij verder willen maar durft niet uit haar huwelijk weg te lopen om twee redenen: ze wil haar jonge dochter niet het verdriet aandoen van een scheiding en alle ellende die daarmee gepaard gaat en ze is enorm bang voor de reaktie van haar man als ze verteld te willen scheiden. Hij had al eens met geweld gedreigd in zon geval en Sylvana vertelde mij dat ze letterlijk voor haar leven en dat van haar dochter vreest als ze een scheiding zou doorzetten. Een tijdje terug was er iets voorgevallen en had ze haar buik vol van haar man en had scheidingspapieren aangevraagd. Toen ze deze aan hem gaf reageerde hij woedend en verscheurde de papieren met de mededeling dat dit nooit zou gebeuren.
We zien elkaar dus nog steeds maar wel heel onregelmatig vanwege haar wisselende dienstrooster en het feit dat haar man enorm achterdochtig en jaloers is. Onlangs heeft hij haar betrapt terwijl ze een nogal opwindende sms naar mij aan het schrijven was en woedend heeft hij toen haar gsm kapotgegooid. Ze durft nu haar nieuwe nummer ook niet meer aan mij te geven dus ons kontakt beperkt zich voorlopig hoofdzakelijk tot emails en incidentele korte ontmoetingen. Ze heeft alles toen ook uitgepraat met haar man en besloten hem min of meer een tweede kans te geven (hoofdzakelijk vanwege haar dochter). Echter ook Sylvana kan het niet over haar hart verkrijgen onze relatie te stoppen want het kontakt dat wij hebben ervaren wij beiden als meer dan speciaal en we hebben besloten dat we beiden geduld zullen hebben en afwachten wat de toekomst ons gaat brengen.
Onlangs heb ik een oude ring van mij aan haar kado gedaan en daar werd ze helemaal emotioneel van. Ze draagt hem konstant en vertelde mij dat ze die ring nooit meer zou afdoen. Ze heeft mij toen ook iets persoonlijks gegeven en ook dat koester ik als een kostbaar bezit. Nu is dus weer een vakantieperiode aangebroken en aangezien haar dochter dan ook thuis is wordt het voor Sylvana nog moeilijker te emailen. Tot begin september zal ons kontakt dus helemaal minimaal zijn maar gelukkig heb ik inmiddels wel geleerd met deze frustratie om te gaan al blijft het moeilijk. Het helpt in ieder geval dat ze mij van haar onverdeelde liefde heeft overtuigd net zoals ik haar heb overtuigd van mijn oprechte gevoelens. Ik denk de hele dag non stop aan Sylvana en bij alles wat ik doe en meemaak is zij in gedachten aanwezig. Dit geldt voor haar net zo zeer en toen ze vorige week terugkwam van een weekje vakantie greep ze de eerste de beste gelegenheid aan mij meteen weer een mailtje te sturen waarin ze schreef dat ze me zo ontzettend miste. Voor een buitenstaander mag het wellicht niet veel voorstellen maar voor ons voelt het aan als een bijna volwaardige relatie. Waar dit heen gaat en of we ooit echt bij elkaar gaan komen? De tijd zal het leren. Vooralsnog zijn wij gelukkig met het feit dat we in elkaars leven zijn en voor mij voelt het aan als het beste wat me ooit is overkomen in mijn leven. Ik kan me nu al niet meer voorstellen hoe mijn leven was voor ik Sylvana kende en een leven zonder Sylvana is al helemaal onvoorstelbaar.
|
